Στη ζωή όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Ο καθένας ανάλογα με τις ανάγκες του κάνει τις επιλογές του για τη διαχείρηση του χρόνου και των χρημάτων που θα ξοδέψει ή και των ανθρώπων που θα κρατήσει κοντά του. Τα παράπονα όλων έχουν να κάνουν με το ότι σχεδόν ποτέ δε βρίσκουν τον απαραίτητο χρόνο ή τα απαραίτητα χρήματα ώστε να πραγματοποιήσουν αυτά που έχουν στο μυαλό τους.

Όταν βρεθεί χρόνος ή χρήμα - ή ακόμη καλύτερα και τα 2 - τότε ξεκινούν τα μεγαλεπήβολα σχέδια. Μπορεί λοιπόν ο καθένας ανάλογα με τις προτεραιότητες που έχει, να ταξιδέψει το κόσμο, να αγοράσει όμορφα σπίτια, έργα τέχνης, μια ποδοσφαιρική ομάδα, ένα μπαρ. Ο ήρωας της συγκεκριμένης ταινίας δεν έχει τέτοιες βλέψεις. Θέλει να έχει δίπλα του την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου και της προτείνει να είναι μαζί του - επί πληρωμή εννοείται - μέχρι να τελειώσουν τα 4 εκατομμύρια ευρώ που απέσπασε από το λόττο. Δεν της λέει για πάντα γιατί γνωρίζει πως η αφεντιά του είναι πολύ μικρή ώστε να είναι μόνιμα δίπλα σ' αυτή τη γυναίκα. Απλά για όσο περισσότερο καιρό μπορέσει θα προσπαθήσει να ζήσει το απόλυτο γι' αυτόν όνειρο.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται στην οθόνη η Monica Bellucci, ρωτώντας αγωνιωδώς τον συπαθητικό ήρωα Francois πόσο την αγαπά. Βλέποντας όμως τη ταινία αρχίζεις και καταλαβαίνεις άλλα πράγματα. Καταλαβαίνεις ότι στη ταινία δεν υπάρχει κανένας Francois και καμία Daniela (το όνομα της ηρωίδας που υποδύεται η Bellucci). Υπάρχει ο, αρσενικός κυρίως, θεατής και η Bellucci. Και το πόσο μ' αγαπάς του τίτλου απευθύνεται από αυτήν στον θεατή. Πόσο λοιπόν αγαπάς τη Bellucci ώστε να παρακολουθήσεις ένα σωρό ανοησίες που λαμβάνουν χώρα επί της οθόνης; Μπορείς για χάρη της να ανέχεσαι έναν ανεκδιήγητο Gerard Depardieu στο ρόλο ενός αρχινταβατζή που προσπαθεί να εξαφανίσει το όνειρο του Francois, να έχει δηλαδή τη Daniella δίπλα του και το αντίστοιχο δικό μας, περισσότερα δηλαδή γυμνά της Bellucci; Μπορεί τα 4 εκ ευρώ που ζητά από τον Francois να είναι πολύ περισσότερα από τα 90 λεπτά που< ζητά απο εμάς, όμως επειδή και ο χρόνος είναι χρήμα αμφιβάλλω για το πόσοι θα έχουν την υπομονή να φτάσουν ως το τέλος.

Το καλύτερο όλων είναι ότι όλα αυτα που προανέφερα περι συμβολισμών είναι δικές μου τυχαίες σκέψεις που όμως συχνά κατά τη διάρκεια της ταινίας νομίζεις ότι τελικά γίνονται ηθελημένα από τον σκηνοθέτη. Το να κοιτάει πχ. η Bellucci τη κάμερα σαν να απευθύνεται στο θεατή ή τα κωμικοτραγικά συμβάντα που γίνονται όλο και περισσότερα όσο περνάει η ώρα ενισχύουν αυτή την απλή σκέψη ότι όλο αυτό το δημιούργημα βασισμένο αποκλειστικά στη Bellucci μοιάζει περισσότερο με τεστ αντοχής και αγάπης των αρσενικών προς τη συγκεκριμένη, παρά με ταινία. Βέβαια αυτό, εμπορικά τουλάχιστον, δεν είναι άσχημη ιδέα και το μόνο θετικό της υπόθεσης είναι πως ορισμένα περιστατικά δίνονται με διάθεση χιούμορ και ίσως αυτοσαρκασμού της Bellucci - το ότι για παράδειγμα προκαλεί καρδιακό επεισόδιο σ' έναν γιατρό μόλις γδύνεται για να την εξετάσει ή όταν ξεσπά στον φίλο του Francois λέγοντας ότι δεν ευθύνεται αυτή που γεννήθηκε με ωραίες καμπύλες. Επειδή όμως εδώ πρέπει να μιλάμε για cinema όλο αυτό στη τελική είναι μια καλοστημένη φάρσα και αντιμετωπίζεται το λιγότερο με μια μικρή συμπάθεια τουλάχιστον από έναν άντρα - μια γυναίκα πχ. δε ξέρω τι ενδιαφέρον μπορεί να βρει.

Ο Bertrand Blier, υπεύθυνος όσων είδαμε σίγουρα είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του. Ίσως και αυτός τελικά να είναι ένα ακόμη από τα αρσενικά θύματα της Bellucci, γι' αυτό και έχτισε όλη τη ταινία επάνω της. Το τελικό αποτέλεσμα όπως προείπα μοιάζει με τεστ του στυλ "πόσο ερωτευμένος είσαι με τη Bellucci". Αν έχεις στο desktop του υπολογιστή σου και στους τοίχους του δωματίου σου φωτογραφίες της τότε μάλλον δε θα σε πειράξει ότι είδες. Αν πάλι από μικρός προτιμούσες το σουλούπι της Kate Moss τότε άστο καλύτερα...

Απόψεις, σχόλια, reviews, γνώμες για το άρθρο αυτό ---> εδώ <---