Όταν ένας όμορφος και αγαθός νέος, ο Dorian Gray, καταφθάνει στο βικτωριανό Λονδίνο έχοντας κληρονομήσει την περιουσία του παππού του, παρασύρεται από τις ηδονιστικές απολαύσεις της πόλης. Ένας φίλος του και καλλιτέχνης ζωγραφίζει ένα πορτραίτο του Dorian, προκειμένου να "αιχμαλωτίσει" την ομορφιά της νιότης του. Μετά την ολοκλήρωση του πίνακα, ο Dorian Gray κάνει επιπόλαια μια ευχή: θα έδινε τα πάντα, ακόμη και την ψυχή του, για να παραμείνει έτσι όπως είναι στο πορτραίτο, αιώνια νέος και όμορφος.


Ανανεώσεις:
* 27/01/10: Dorian Gray - preview (preview by Maiya)
* 27/01/10: Dorian Gray - Cast & Crew info added! (info)
* 27/01/10: Dorian Gray - New trailer added! (trailer)
* 27/01/10: Dorian Gray - New photos added! (photos)


Crew | Cast
Ο σκηνοθέτης Oliver Parker, ξεκίνησε την καριέρα του στο είδος του τρόμου με τον θρυλικό μετρ Clive Barker ιδρύοντας μαζί του την εταιρεία The Dog Company. Γνωστός για την εμμονή του με το έργο του Oscar Wilde και έχοντας σκηνοθετήσει δύο από τα έργα του διάσημου συγγραφέα, το An Ideal Husband, για το οποίο βραβεύτηκε με το BAFTA καλύτερης ταινίας, και το The Importance of Being Earnest, αυτή τη φορά έρχεται να βάλει το χέρι του στην πολλοστή μεταφορά της γνωστής νουβέλας του Wilde με τίτλο Το Πορτραίτο του Dorian Gray. Αν και διστακτικός στην αρχή εξαιτίας των προηγούμενων δύο μεταφορών αρκέστηκε να παραμείνει στη θέση του παραγωγού της ταινίας. Όμως αφού η διασκευή του σεναρίου ολοκληρώθηκε πήρε την απόφαση πως δεν θα ήθελε κανένας άλλος να αναλάβει την σκηνοθεσία σε οποιοδήποτε έργο του αγαπημένου του συγγραφέα. Γυρισμένο σε ένα Λονδίνο κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, ο σκηνοθέτης δεν δυσκολεύτηκε να αποτυπώσει την κατάπτωση και την υψηλή εγκληματικότητα που επικρατούσε στην βρετανική πρωτεύουσα την ίδια περίοδο που μεσουράνησε και ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης. Το σενάριο επιλήφθηκε ο πρωτοεμφανιζόμενος στο χώρο αυτό Toby Finlay, ο οποίος με βάση κάποιες πηγές δυσκολεύτηκε αρκετά να προσομοιώσει το στυλ του βιβλίου στις απαιτήσεις του σημερινού κινηματογράφου.

Το cast απαρτίζεται κατά κόρον από βρετανούς ηθοποιούς κάτι το οποίο είναι ένα πλεονέκτημα για την αναπαράσταση του Λονδίνου εκείνης της εποχής. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο θα δούμε τον λυγερόκορμο Ben Barnes, τον γνωστό ενήλικα πρίγκιπα Caspian για τους φανατικούς των Chronicles of Narnia σε έναν όχι και τόσο αθώο ρόλο αυτή τη φορά. Στο πλάι του βρίσκεται ο απιστεύτου Colin Firth σαν τον άνθρωπο που θα τον παρασύρει στα ενδότερα των σαρκικών απολαύσεων ενώ τον ζωγράφο που θα σχεδιάσει το περίφημο πορτραίτο θα υποδυθεί ο Ben Chaplin. Τις δύο τραγικές γυναικείες φιγούρες στο πλάι του Dorian Gray υποδύονται η γλυκύτατη και παραδεισένια Rachel Hurd-Wood και η χαρωπή Rebecca Hall.

Την παραγωγή της ταινίας καθώς και την επίβλεψη της διασκευής ανέλαβε ο Barnaby Thompson, φίλος του Oliver Parker και παραγωγός του στις προηγούμενες διασκευές που προαναφέραμε. Της κλίκας και ο συνθέτης Charlie Mole, κύρια προτίμηση σκηνοθέτη και παραγωγού σε προηγούμενές τους δουλειές.

Πρώτη Ματιά:
Έχοντας διαβάσει το περίφημο -αλληγορικό κατά τη γνώμη μου όσο κι αν σιχαίνομαι αυτή τη λέξη- βιβλίο του Wilde είχα πάνω κάτω μια κύρια ιδέα για το τι θα αντιμετώπιζα στην οθόνη. Γενικά δεν με εξιτάρουν ιστορίες που πλέκουν σαν εγκώμιο το Φαουστικό στοιχείο αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι το συγκεκριμένο ασκεί κατά ένα περίεργο τρόπο μία κάποια έλξη. Είδα λοιπόν έναν πιο μοντέρνο Faust να ζει την δική του διαστροφική ντόλτσε βίτα και το σύνολο της παρουσίασης ήταν μετρίως ικανοποιητικό. Διότι παρατήρησα το εξής απογοητευτικό: σχεδόν το πρώτο μισό της ταινίας αναλώθηκε σε πολλές επεξηγήσεις και αναλύσεις οι οποίες κατά τη γνώμη μου ήταν όχι μόνο περιττές αλλά σε έβγαζαν από το όποιο κλίμα προσπαθούσε η ταινία να σε υποβάλλει. Όταν "αποφασίστηκε" να μπει το υπερφυσικό και το μυστήριο ήταν λιγάκι αργούτσικα. Χτύπησε σαν βιαστική προσπάθεια να εναποτεθεί το κλίμα στην γοητευτική ομίχλη του μυστηρίου ενώ αυτό έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή. Ερμηνείες υπέροχες εκτός του νεαρού "Dorian Gray" ο οποίος σε κάποιες στιγμές σου έδινε την εντύπωση ότι αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν σαν να ήταν όντως μαστουρωμένος από τα τόσα που καταβρόχθισε ο ήρωας στην ταινία. Οπτικά ήταν ιδανική επιλογή αλλά μέχρι εκεί. Και το "μέχρι εκεί" σίγουρα δεν ήταν αρκετό. Να μην μακρυγορώ, το ταινιάκι είχε potentials να γίνει γαμάτη ταινιάρα αλλά δυστυχώς δεν έγινε σωστή μίξη των υλικών. Kαι εκπλήσσομαι έχοντας κατά νου ότι ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει κάποια πείρα στις εν λόγω μεταφορές του υποφαινόμενου συγγραφέα. Υπερβολική αυτοπεποίθηση να το πω? Μια μικρή υπεροψία να το πω? Δεν ξέρω. Έχε χάρη που δεν έχω και σε πολύ υπόληψη τον κύριο Wilde γιατί θα τον λυπόμουν έτσι όπως θα ταρακουνιέται εκεί που βρίσκεται ξάπλα εις την γη.