Πρώτη Ματιά:
Μετά από 2 θεάσεις του Shutter Island μέσα σε δύο μέρες πιστεύω ότι είμαι σε θέση να γράψω μερικές λέξεις. Ζητάω προκαταβολικά να με συγχωρήσετε διότι δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να είμαι αντικειμενικός με έναν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες.
Ο Dennis Lehane είναι εξαιρετικός συγγραφέας γι’ αυτό και οι προσδοκίες για το σενάριο ήταν μεγάλες. Από το πρώτο πλάνο καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για ταινία μυστηρίου και η εξαιρετική μουσική επένδυση φροντίζει να σε βάλει στο κλίμα με το καλημέρα. Οι σκηνοθετικές ικανότητες του Scorsese είναι δεδομένες καθώς μιλάμε για έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Αυτό που με εντυπωσίασε από την αρχή είναι η εκπληκτική ατμόσφαιρα του φιλμ με το μυστήριο να πλανάτε έντονο στην περιοχή του νησιού. Τα πλάνα του Martin με άφησαν ως συνήθως με τα στόμα ανοιχτό. Ο τύπος ξέρει για ποιο λόγω έχει εφευρεθεί η κάμερα. Ξέρει κάθε στιγμή που πρέπει να είναι τοποθετημένη ώστε να προσδώσει στην ταινία μυστήριο, ένταση και τρόμο όπου χρειάζεται. Τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα είναι η γνωστή σκηνή από το τρέιλερ με την τρελή γριά που δεν μιλάει αλλά λέει πολλά με την κίνηση που κάνει (μία εικόνα χίλιες λέξεις), η εικόνα του πεσμένου στρατηγού μέσα σε μια λίμνη αίματος και τα χαρτιά να πέφτουν από το ταβάνι όπως η βροχή και τέλος ο τρόπος που γίνεται στάχτη η γυναίκα του ντετέκτιβ μέσα στα χέρια του. Σκηνοθεσία για σεμινάριο.
Περνάμε στους ηθοποιούς και στο μόνιμο συνεργάτη του Scorsese τα τελευταία χρόνια που δεν είναι άλλος από τον Leonardo DiCaprio. Όπως έχει αποδείξει ο Martin παλιότερα με τον De Niro δύσκολα αλλάζει πρωταγωνιστή στις ταινίες του όταν βρει έναν εξαιρετικό ηθοποιό. Και στην περίπτωση του DiCaprio έχουμε να κάνουμε με έναν καταπληκτικό ηθοποιό και το αποδεικνύει για άλλη μία φορά με την σοβαρή ερμηνεία του. Ο DiCaprio βέβαια δεν είναι De Niro και δεν μπορεί να ξεφύγει και πολύ από τις οδηγίες του Scorsese ώστε να δώσει στον ρόλο το κάτι παραπάνω που μπορεί να χαρακτηρίσει μία ερμηνεία ως άψογη. Μπαίνει όμως στο πετσί του ρόλου, τσαλακώνει πολύ εύκολα την εικόνα του όταν του το υποδεικνύει ο σκηνοθέτης κι αν συνεχίσει έτσι θα ξεπεράσει πολλούς από τους ηθοποιούς της γενιάς του. Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα στο Shutter Island από τον Leo είναι η εμπειρία που έχει αποκτήσει δίπλα σε αυτόν τον μεγάλο σκηνοθέτη που τον βοηθάει ώστε να καλύπτει τις αδυναμίες του και σε μία από τις όχι και τόσο καλές του εμφανίσεις να κρατάει το επίπεδο της ηθοποιΐας του πολύ ψηλά. O Ben Kingsley δεν εντυπωσιάζει αλλά ούτε απογοητεύει, ο Mark Ruffalo κάνει ακριβώς αυτό που έκανε με επιτυχία στο Zodiac του Fincher ενώ η επιλογή της Michelle Williams για τον ρόλο της Dolores κρίνεται επιεικώς απαράδεκτη. Ίσως το μοναδικό λάθος που εντόπισα στην ταινία.
Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι δεν πρέπει να βιαστείτε να χαρακτηρίσετε το σενάριο παρωχημένο και να αρχίσετε τις μαλακίες του τύπου «αναμενομένη ανατροπή, το παρακολουθήσαμε κι από άλλες ταινίες και μάλιστα πιο πριν». Δεν έχει σημασία πόσο πρωτότυπο είναι ένα σενάριο, που στην περίπτωση του Shutter Island το γνωρίζαμε ήδη από το βιβλίο, αλλά ο τρόπος που το παρουσιάζεις. Ο Martin Scorsese το παρουσιάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο και σε συνδυασμό με τις ικανότητες του πρωταγωνιστή του μας παραδίδει ένα έργο που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα και στο τέλος μένεις απλά μαλάκας και κοιτάς τους τίτλους τέλους. Και όταν τελειώνουν κι αυτοί συνειδητοποιείς ότι θέλεις κι άλλο αλλά τίποτα δεν κρατά για πάντα…

* Υποσημείωση: Η τελευταία σκηνή αφού έχει γίνει η ανατροπή στο σενάριο με τα λόγια του ντετέκτιβ Daniels να δημιουργούν την αμφιβολία στον θεατή είναι όλα τα λεφτά και οι σκηνοθέτες που θα την παρουσίαζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο είναι μετρημένοι στa δάχτυλα του ενός χεριού. Μεγάλε Martin!