News
Affiliates
Σάββατο 06/03 Short Films: Διαγωνιστικό Ζώνη 1 by Crusader of Melnibone Televega (2006) Director: Didier Philippe Genre: Fiction Level: Psychedelic, Photo Montage Volume: 60% Country: 
Ένας ερασιτέχνης αστροφυσικός πιάνει εξωγήινη εκπομπή και κατά τη μετατροπή του σήματος συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για… διαγαλαξιακό τηλεοπτικό κανάλι. Η είδηση δεν αργεί να διαδοθεί μέχρι που φθάνει στις οικιακές τηλεοράσεις του πλανήτη… Όπως πολύ εύστοχα λέει ο τίτλος του, το Televega είναι ένα σατιρικό «φωτο-ρομάντζο» με την ιστορία να αναπτύσσεται με φωτογραφίες πάνω στις οποίες είναι εύστοχα μονταρισμένος ο διάλογος, με εξαίρεση τις πλήρως animated ψυχεδελικές εικόνες που αναρωτιέσαι άμα βγήκαν κατευθείαν από το visualization του media player. Δε λέω, χάθηκα και εγώ μέσα στα χρώματα και τα αφηρημένα σχήματα, αλλά αυτό το κάνω και μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου ακούγοντας την αγαπημένη μου μουσική. Καλή πειραματική προσπάθεια με όμορφους ambient ήχους που της λείπει η ανάπτυξη.Ο Didier Philippe βρέθηκε και βρίσκεται παρών στο SFF-rated. Rating: 5,0/10 
Dish Communication (2009) Director: Shaun Wilson Genre: Fiction, Comedy Level: Alien Encounter Volume: 10% Country: 
Τι συμβαίνει όταν ένας επιστήμονας λαμβάνει εξωγήινη επικοινωνία την ώρα που στο ίδιο δωμάτιο βρίσκεται και μία… καθαρίστρια στην τελευταία μέρα της δουλειάς της που τον παρενοχλεί; Αυστραλέζικο χιούμορ, γραφικές καταστάσεις και… ρομαντισμός. Αφελές, γλυκό κι απλό, μία ευχάριστη μικρή εμπειρία.Rating: 6,0/10 
End of Evolution, The (2009) Director: Adam Besheer Genre: Thriller Level: BioTech, Experiment Volume: 40% Country: 
Ένας άνδρας μετά από αποτυχημένη προσπάθεια αυτοκτονίας ξυπνά σε μία ιατρική κλινική, όπου εφαρμόζονται πειραματικές μέθοδοι για να του επαναφέρουν τη θέληση για ζωή. Ή μήπως όχι; Σαν απόσπασμα των αιώνιων ανθρώπινων ερωτημάτων για τη φύση του και την αξία της ζωής, το The End of Evolution χτυπάει, σχεδόν περιγελώντας, τις απρόβλεπτες απαντήσεις μέσα σε μόνο ένα δωμάτιο, χωρίς να προλαβαίνει βέβαια, ή και να το νοιάζει ιδιαίτερα, να εξετάσει βαθιά τι συμβαίνει όταν αντιμετωπίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό.Rating: 6,5/10 Fairy Princess, The (2009) Director: Stephen Lyman Genre: Thriller Level: Fantasy Volume: 10% Country:
Γίνεται Halloween χωρίς Michael Myers; Κι όμως. Υπάρχει κάποιος που περιμένει πώς και πώς αυτή τη μέρα για να ανοίξει την πόρτα του σε μικρά παιδιά που ζητάνε το γλυκάκι τους, να τους κεράσει και, ποιος ξέρει, να γραπώσει και κάποιο από αυτά για δική του «διασκέδαση». Τυχερό αυτή τη χρονιά θα είναι ένα κοριτσάκι ντυμένο νεράιδα. Δε βλέπουμε κάτι φοβερό ή πρωτότυπο σε αυτή την soft ιστορία κακοποίησης (δεν υπάρχει τίποτα γραφικό, μην ανησυχείτε) που ουσιαστικά περιμένει το τελευταίο λεπτό για να ξεδιπλώσει «τη στιγμή που όλοι περιμέναμε». Δε μπορεί κανείς να μην αγαπήσει την τελευταία ατάκα μαζί με την μουσική a la Pan’s Labyrinth.Rating: 4,5/10 
Ιμάντας [The Conveyor] (2009) Director: Δημήτρης Γιαμλόγλου Genre: Thriller, Drama Level: Noir Volume: 60% Country: 
Ξεκινάει και βλέπω Ελλάδα, λέω ωχ. Εν μέρει είχα δίκιο. Στον Ιμάντα του Δημήτρη Γιαμλόγλου, πρωταγωνιστεί ο Γιώργος Σπάνιας στο ρόλο ενός συγχυσμένου νεαρού που τον στοιχειώνει το παρελθόν του, το οποίο ξετυλίγεται στα εφιαλτικά σοκάκια από το σπίτι στη δουλειά και πάλι πίσω, και στα πρόσωπα των ανθρώπων που συναντά. Ναι, δεν ξεφεύγεις κι εδώ από την κλασική ελληνική τραγωδία, και δεν το λέω για καλό. ΑΛΛΑ. Ο Γιαμλόγλου κάνει άψογη δουλειά στο να στήσει την εφιαλτική πορεία του Π., πότε σουρεάλ, πότε noir, με ατμόσφαιρα που θυμίζει λίγο από John Carpenter. Ταυτόχρονα, η εικόνα ρέει τόσο δυναμικά που δε χρειάζεται το διάλογο, παρά μόνο την εξαιρετική ενορχήστρωση που το συνοδεύει. Ο Ιμάντας τελικά είναι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό η εχθρική πραγματικότητα που ζει καθημερινά ο Π. και τη βλέπουμε μέσα από τα δικά του μάτια, κάτι που δικαιολογεί και τις σεναριακές εκπλήξεις. Μια θετική έκπληξη για τα ελληνικά τετριμμένα και όχι μόνο – και η καλύτερη υποβολή της πρώτης διαγωνιστικής ζώνης…Rating: 7,0/10 
Burden (2009) Director: Michael David Lynch Genre: Fiction Level: Alien Encounter, Super-Hero Volume: 50% Country:
Ναι, ξέρω, κι εγώ εντυπωσιασμένος θα έμενα από το artwork. Τα πράγματα δεν είναι όμως τόσο εντυπωσιακά. Ο Calik, ένας εξωγήινος που βρίσκεται ανάμεσά μας με ανθρώπινη μορφή, καλείται να αποχωρήσει από τον πλανήτη καθώς επίκειται άμεση εισβολή (yeah yeah The Day The Earth Stood Still). Ο ίδιος όμως δε θέλει η δουλειά του στη Γη να πάει χαμένη κι έτσι σκέφτεται να κάνει τα πάντα για να αποτρέψει την καταστροφή. Χωρίς να θέλω να θίξω τα τρία χρόνια δουλειάς (ε;) για το πολυβραβευμένο για τα οπτικά του εφφέ αυτό short, εδώ ισχύει η πρόταση άμα δε μπορείς να το κάνεις να μοιάζει πειστικό, μην το κάνεις καθόλου. Άσε που κι ο Grant Weiss μοιάζει εξαιρετικά σε ένα πιο γυμνασμένο Rob Lowe - και στο υποκριτικό του ταλέντο. Θετική έκπληξη ο μοναδικός Peter "Optimus Prime" Cullen για τη "φωνή από το υπερπέραν". Το Burden δε διαφέρει σε τίποτα από τις low budget βιντεοταινίες του SyFy channel (or worse), ενώ δε συμφωνώ και τόσο στην ιδέα της δημιουργίας ενός universe μέσα σε ένα short αν δεν πρόκειται να το συνεχίσεις με κάποιο τρόπο. Η… κακή πλευρά των Emmerich destruction films. Πρέπει όμως να σημειώσω ότι δεν επικροτώ τους θεατές που μετά από έναν Ιμάντα δείχνουν ανίκανοι να παρακολουθήσουν ένα διαφορετικού τύπου κι εκτός «πραγματικότητας» sci-fi. Τέτοιους cultists δεν τους θέλουμε.Rating: 2,5/10 
Short Films: Διαγωνιστικό Ζώνη 2 by Maiya Re-Wire (2009) Director: David-James Fernandes Genre: Thriller Level: Experiment Volume: 50% Country: 
Ένας φαινομενικά ήσυχος άντρας επισκέπτεται έναν “απόκληρο” από την ιατρική κοινότητα νευρολόγο για να του βρει λύση σε έναν συνεχές φόβο που τον διακατέχει. Ο γιατρός του προτείνει και εφαρμόζει μία μέθοδο επανακαλωδίωσης στον εγκέφαλο του υποστηρίζοντας πως αυτή η διαδικασία θα τον απαλλάξει από την βασανιστική και αγχωτική διαταραχή του. Παρουσιασμένο κοφτά και στοχευόμενο στο αποτέλεσμα της “θεραπείας” αυτό το 14λεπτο “στιγμιότυπο” μου έδωσε εμμέσως πλην σαφώς την αποφασιστικότητα που θα πρέπει να επιδείξουμε επάνω στα αντικείμενα ή τις καταστάσεις που μας φοβίζουν και μας πανικοβάλλουν, αφήνοντας πίσω μας οτιδήποτε μπορεί να μας τα θυμίζει. Θα το χαρακτήριζα motivation film και πολύ πετυχημένο μάλιστα. Να φροντίσετε να το δείτε, ιδίως οι έχοντες φοβίες με κάθε παλαβό πράγμα που μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους.
Rating: 7,0/10 
Icebox, The [La Glacière Rouge] (2009) Director: Michel Tremblay Jr. Genre: Thriller Level: BioTech, Experiment Volume: 30% Country:
Μετά από αυτό που είδα επανήλθαν οι φόβοι μου για τους κινδύνους της παράλογης και διεστραμμένης εκμετάλλευσης του φαινομένου κλωνοποίησης του ανθρώπου. Δηλαδή το πόσο και με τι τρόπο η πιθανή μελλοντική χρηστικότητα των κλώνων μας μπορεί να αποφέρει αλλοίωση της ανθρωπιάς και της ευαισθησίας μας εις το όνομα της κρυφής αλλά πανταχού παρούσας επιθυμίας του κάθε δίποδου ανθρώπινου όντος στον πλανήτη να φτάσει και να ξεπεράσει την φυσική εξέλιξη και δημιουργία θέτοντας τους εαυτούς τους στις θέσεις μικρών θεών. Προφητικό θα έλεγα χωρίς να θέλω να βροντοχτυπάω την πόρτα του μηδενισμού και της καταστροφολογίας, αλλά αν μη τι άλλο έχουμε ήδη αρχίσει να χτυπάμε δειλά το κουδούνι της... Δεν σας λέω το main topic της ταινίας γιατί πιστεύω ότι αξίζει να το “απολαύσετε” μόνοι σας.
Rating: 8,5/10 
Corporate (2009) Director: Valentina Bertuzzi Genre: Fiction, Drama Level: A.I., Cyberpunk Volume: 50% Country: 
Φανταστείτε τους εαυτούς σας να έχουν καταστεί πλήρως ανίκανοι στον έλεγχο των συναισθημάτων, σκέψεων και λήψης πρωτοβουλιών και να χρειάζεστε την καθοδήγηση μιας τεχνητής νοημοσύνης σε μέγεθος palmtop συνδεδεμένο άμεσα με τεχνολογία bluetooth κατά κάποιο τρόπο, στο αυτί σας να σας δίνει οδηγίες για το πως να συμπεριφέρεστε στη δουλειά σας, πώς να αντιμετωπίζετε την αϋπνία σας, πως να μιλάτε στο παιδί σας... Τραγικό έτσι? Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ βλέποντας το συγκεκριμένο short. Αλλά αυτό που θα ήθελα παραπάνω είναι όχι μόνο η απλή περιγραφή του πράγματος και μια σύντομη αφήγηση των συνεπειών του. Θα ήθελα πολλά παραπάνω επάνω στην κυριαρχία της τεχνικά εφαρμοσμένης συναισθηματικής προστασίας στην οποία μπορεί να αφεθεί ο άνθρωπος. Ένιωσα να μένω κομμένη στη μέση παρακολουθώντας τους τίτλους τέλους να πέφτουν. Ναι μιλάμε για ένα short που ο στόχος του μπορεί να είναι η επιθετική πολλές φορές προβολή μιας πηγής σκέψεων και συμπερασμάτων αλλά πιστεύω ότι ακόμα και μια τέτοια διαδικασία χρειάζεται την δική της, σύντομη μεν, αλλά ολοκληρωμένη εικόνα. Και αισθάνθηκα να μην την παίρνω. Όπως κι αν έχει πολύ καλή σύλληψη και με αρκετά potentials για κάτι μεγαλύτερο στο μέλλον. Έντονα μου θύμισε το φετινό Surrogates του Jonathan Mostow.
Rating: 5,0/10 
Samaritan (2008) Director: Douglas Boswell Genre: Drama, Fiction Level: Cyberpunk, Totalitarian Volume: 40% Country: 
Όταν οι καταδικαστικές σε θάνατο αρρώστιες πλήττουν μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού και παράλληλα οι εθελοντές δότες οργάνων μειώνονται κατακόρυφα τότε ο κύριος Boswell μας παρουσιάζει μία εναλλακτική μέθοδο για να τακτοποιηθεί το γεγονός. Κυρίες και κύριοι καλώς ήρθατε στο τηλεοπτικό show κατά το οποίο θα κληρωθεί ο αποψινός υγιής άνθρωπος που θα σώσει άλλους πέντε, προσφέροντας ντε και καλά τα όποια όργανά του για να σωθούν οι άρρωστοι. Τι γίνεται όμως όταν ο κλήρος πέφτει στο παιδί σου? Τότε ο χρησμός από τους 3 Σωματοφύλακες “Ένας για Όλους” αλλάζει αυτόματα υπόσταση και νόημα. Έχοντας μια κουβέντα με τον συνεργάτη μου διαπιστώσαμε ότι τίθεται ένα θέμα για το αν πρέπει ο δημιουργός να δηλώσει και να πάρει θέση σε αυτό το ηθικό δίλλημα ή αν θα πρέπει απλά να μας το ρίξει στη μάπα βγάζοντας ο καθείς τα δικά του συμπεράσματα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν ναι τέθηκε η βάση κάποιας θέσης ως προς την οπτική αυτού του πιθανού σεναρίου, αλλά υποστηρίζω ακράδαντα ότι αυτό το γεγονός έρχεται σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην τραγικότητα της ίδιας της κατάστασης. Δεν θα επεκταθώ άλλο λέγοντας απλά ότι δεν πρέπει να ληφθεί καθόλου μα καθόλου αψήφιστα μια τέτοια προοπτική για τον κόσμο μας έτσι όπως οδεύει so far.
Rating: 8,0/10 
Nunca Lo Haria, El (2009) Director: Anartz Zuazua Genre: Comedy Level: Alternate Society Volume: 60% Country: 
Ναι λοιπόν, παραδεχτείτε το! Πολλές φορές η γιαγιά ή ο παππούς που φιλοξενείτε σπίτι σας, που κάθεται στο λεωφορείο δίπλα σας, που γκρινιάζει με το κάθε τι, που έχει αυτή την μοναδική μυρωδιά που μόνο οι ηλικιωμένοι έχουν, που χρειάζονται αυτή την διαρκή φροντίδα κλπ κλπ σας την σπάει, σας την δίνει, σας τσακίζει τα νεύρα. Και όποιος δηλώσει το αντίθετο θα είναι μεγάλος ψευταράς. Μια κωμική ισπανική απεικόνιση λοιπόν για το πώς θα μπορούσε να ήταν? Για το πώς εύχονται κάποιοι να ήταν? Για το πώς έχει καταντήσει να είναι? Η αντιμετώπιση που παίρνει μεγάλος και μέγιστος αριθμός ηλικιωμένων από τους συγγενείς τους και τον υπόλοιπο κόσμο. Κωμικό μεν, αλλά με μια υποβόσκουσα τραγικότητα και ειρωνία βαθιά μέσα του. Απλά θυμηθείτε την αέναα ισχύουσα αρχή και παροιμία της τελευταίας ηλικίας... “Εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα έρθεις”. Κανένα περαιτέρω σχόλιο, αξίζει πολλά μπράβο η προσπάθεια. Μπράβο λοιπόν.
Rating: 9,0/10 
Thank You Mr.President (2009) Director: Lenn Kudrjawizki Genre: Drama, Crime Level: Alternate Society Volume: 30% Country: 
Η εικόνα: Γύρω από τη στρογγυλή τραπέζη των εθνών, καθισμένοι στη σειρά οι αντιπρόσωποί τους και συγκεκριμένα ο πρόεδρος κάθε χώρας. Στην κεφαλή του τραπεζιού ο Γενικός Γραμματέας που θα ρυθμίσει την συζήτηση. Πιο πίσω η στενογράφος έτοιμη για την καταγραφή των λεγόμενων. Και ξεκινάμε με τον πρώτο πρόεδρο αποφασισμένο να λύσει τα ενδότερα προβλήματα που μαστίζουν τα συμφέροντα μεταξύ των εθνών τραβώντας το... όπλο του. Ναι, το πιστόλι του σημαδεύοντας έναν εκ των άλλων προέδρων. Έπειτα ο καθένας με την σειρά του ακολουθεί την ίδια κίνηση καταλήγοντας να βλέπουμε τα έθνη σε ετοιμότητα να αλληλοσκοτωθούν. Μέχρι που η έγκυος στενογράφος ξαφνικά αποφασίζει να γεννήσει... Η γνώμη μου: Κατ' αρχήν εν συντομία παραθέτω ένα ακλόνητο “πιστεύω” μου για να αιτιολογήσω την απογοήτευσή μου. ΔΕΝ είμαι οπάδός οποιασδήποτε ελπίδας για παγκόσμια ειρήνη. ΔΕΝ πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα μπορέσει να επιτευχθεί. Στις καταστάσεις που λασποκυλιέται η ανθρωπότητα καθημερινά υποστηρίζω ακράδαντα την εφαρμογή ακραίων και άμεσων λύσεων. Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες γιατί θα ξεφύγουμε εκτός θέματος. Βάση αυτών των πιστεύω μου λοιπόν θεωρώ ότι η αλληγορική παρουσίαση μιας καταδικασμένης εδώ και αιώνων ελπίδας είναι το λιγότερο αστεία. Ναι, κάποιοι μπορεί να θέλουν ή και να χρειάζονται ακόμα αυτή την ελπιδοφόρα εικόνα για να βρουν ένα νόημα στην συνέχεια της πορείας τους και το σέβομαι αυτό. Δυστυχώς δεν είμαι μία από αυτούς. Για να μην μακρηγορώ από τεχνικής καθαρά άποψης το συγκεκριμένο short ήταν άρτιο και απέριττο. Από ιδεολογικής άποψης μου χτύπησε δυσάρεστα μία ευαίσθητη χορδή, γεγονός που λυπάμαι, αδυνατώ να αγνοήσω. Δίνω λοιπόν τα μισά εύσημα για την σκηνοθεσία και τις ερμηνείες αλλά μέχρι εκεί.
Rating: 5,0/10 
Unremembered (2009) Director: Greg Kerr Genre: Thriller, Mystery, Fiction Level: Time Continuum, Mindfuck, Noir Volume: 90% Country:
by Crusader of Melnibone 
Άλλο ένα Cryptic; σκέφτηκα πριν την προβολή γνωρίζοντας ότι έχει να κάνει με παιχνίδια χρόνου και είναι low budget. Οι πρώτες εικόνες βέβαια δε με προετοίμασαν για αυτό που βίωσα στη συνέχεια… Ο John Outis είναι ένας άγνωστος, χωρίς παρελθόν, ενώ η μνήμη του μπορεί να ανακαλέσει μόνο πρόσφατα γεγονότα. Πρόσφατα γι’ αυτόν, γιατί η ημέρα που έζησε «χθες», για τη γυναίκα του ήταν πριν από ένα μήνα. Χαρακτηριστική η σκηνή στο αστυνομικό τμήμα, όπου κανείς δεν γνωρίζει ποιος είναι, κανείς δε μπορεί να τον εντοπίσει στο σύστημα, κανείς δεν θυμάται καλά καλά για ποιον λόγο συλλήφθηκε. Κέρδισα το ενδιαφέρον σας; Ωραία. No more spoilers, then.Συνήθως λέμε το αντίστροφο, όταν θέλουμε να «κριτικάρουμε» μια ταινία, αλλά για το Unremembered ισχύει το «δεν αρκεί ΜΟΝΟ το σενάριο για να έχεις μια κατά το προσωπικό σου γούστο τέλεια ταινία». Κινηματογράφος είναι. Έχεις εικόνα, έχεις ήχο. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί είναι κρίμα η παραγωγή του Unremembered να είναι τόσο φτωχή. Είναι κρίμα με τα potentials που έχει. Πρέπει να αναγνωρίσει κανείς ότι με την υπομονή και μεθοδικότητα του Greg Kerr, το Unremembered μοιάζει για πολύ πιο ακριβή ταινία από τα μόλις τριάντα χιλιάδες δολάρια που διατέθηκαν. Μία τιμή που μπορεί σχεδόν να διαθέσω εγώ κι εσύ, αν είχαμε αυτή την ευφυή ιδέα. Το Unremembered είναι ένα χωροχρονικό mindfuck, αρκετές φορές πιο δύσκολο να ακολουθήσεις απ’ ότι το Memento, και ταυτόχρονα η πιο noir ταινία που είδα μέχρι τώρα στο φεστιβάλ, ενώ η παραγωγή και οι ερμηνείες του δίνουν μια pulp αισθητική (άλλωστε τα πιο πετυχημένα noir, από pulp novels βγαίνουν). Άσε που πολλές φορές σου δημιουργείται η νοσταλγική αίσθηση ενός FMV adventure game της περασμένης δεκαετίας. Όσο κι αν προσπαθεί ο Tim Delaney, θα προτιμούσα έναν Chris ‘Tex’ Jones τυπά στη θέση του να δώσει μια πιο εκφραστική ερμηνεία. Σε ελάχιστες στιγμές συμπάσχουμε με τον χαρακτήρα του Outis, παρατηρώντας τον περισσότερο αποστασιοποιημένα, με το κάθε απρόβλεπτό του ξύπνημα να αποκτά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον απ’ ότι τα προσωπικά του ζητήματα, ενώ και οι γυναίκες της υπόθεσης περνούν αδιάφορες, με εξαίρεση την Karla Mason, που πλάθει έναν πολύ εικονικό χαρακτήρα της Τίνας. Μιλάω για τους χαρακτήρες, γιατί το μοναδικό αδύναμο, κατ’ εμέ, σεναριακό σημείο καταλήγει σε αυτούς. Όταν ανασκάπτεται η πηγή του υπερφυσικού φαινομένου, περιμένω να δω κάτι πολύ πιο τραγικό από αυτό που δόθηκε σαν εξήγηση, ΑΝ έπρεπε να δοθεί εξήγηση. Κάποια φαινόμενα «απλά υπάρχουν» και θα μπορούσε να το αφήσει έτσι. Πέραν αυτών των σημείων, το Unremembered είναι μια χορταστική πορεία τραγικότητας και εφιαλτικής προσπάθειας του ήρωά μας να επικοινωνήσει και να συγχρονιστεί με τους ανθρώπους γύρω του, και με τον άνθρωπο κλειδί την Tina, για να συνειδητοποιήσει τι και γιατί του συμβαίνει. Θα μπορέσει να βγει από αυτό το «χρονικό νησί», όπως λέει ο Kerr - καθώς το σενάριο είναι επηρεασμένο θεματικά από την Οδύσσεια του Ομήρου (όπως και τα ονόματα των χαρακτήρων); Και περισσότερο απ’ όλα, θα το θελήσει; Ο χρόνος δεν είναι γραμμικός - είναι το αξίωμα πάνω στο οποίο χτίζεται η επιστημονική «υπόθεση» και το θέμα έχει τέτοια μεταχείριση, πολύ πιο σεβαστή και αξιόλογη από τις περισσότερες κινηματογραφικές μεταφορές που θίγουν αυτό το επικίνδυνο, λογοτεχνικά, ζήτημα. Αν βρεθεί κάποιος να το διασκευάσει, δίνοντας ένα αναβαθμισμένο προϋπολογισμό, με τον Kerr να διατηρεί τον έλεγχο του σεναρίου, το αποτέλεσμα θα αποκτήσει cult status εφάμιλλη του Donnie Darko, αναμφίβολα. Μέχρι αυτή την εξιδανικευμένη περίπτωση όμως, το Unremembered παραμένει μια μοναδική εμπειρία που σου καρφώνεται στο μυαλό, ειδικά για τους μυημένους στα βασικά του χωροχρόνου. Και κακά τα ψέματα, επιστημονικής φύσεως θέματα όπως αυτό που πριν από είκοσι χρόνια θεωρούνταν πολύπλοκα, τώρα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα για την τρέχουσα γενιά (βλέπε Cryptic), οπότε αντιλαμβανόμαστε την δυσκολία του να πας το είδος ένα βήμα παραπέρα, να προσθέσεις μια εξωτερική στρώση θεώρησης. Οι υπόλοιποι αμύητοι μείνετε μακριά. Ξεκινήστε από τα Back to the Future και βλέπουμε. Rating: 7,5/10 Σημ.: Το "Unremembered" μπορείτε να το δείτε σε επαναληπτική προβολή στις 9 Μαρτίου, Τρίτη, στις 22:15 το βράδυ. 
Clone Returns Home, The [Kurôn Wa Kokyô Wo Mezasu] (2008) Director: Kanji Nakajima Genre: Drama, Fiction Level: BioTech, AfterLife Volume: 20% Country: 
by Maiya 
Ένας αστροναύτης, αναλαμβάνοντας να αντικαταστήσει έναν συνάδελφό του που σκοτώθηκε κατά την αποστολή εργασίας του επάνω σε έναν δορυφόρο, αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση κλωνοποίησης του εαυτού του σε περίπτωση θανάτου του. Έναν κλώνο πλήρης μνήμης και γενικώς πλήρης ταύτισης τόσο εξωτερικής όσο και “εσωτερικής” με το πρωτότυπό του. Ο άντρας όντως βρίσκει τραγικό θάνατο στο Διάστημα και η διαδικασία κλωνοποίησής του πίσω στη Γη ολοκληρώνεται. Σίγουρα η ταινία δεν αναφέρεται στον τομέα sci-fi όπως ίσως ξεγελάσει πολλούς η περίληψη του plot. Γίνεται μια μαεστρική χορωδία για την αγάπη, τη ζωή, το θάνατο και την πνευματικότητα ενός ατόμου. Για το πώς η ψυχή ταυτοποιείται με το σώμα μη “θέλοντας” να το αφήσει έρμαιο στις Συμπληγάδες της πραγματικότητας. Ένα έπος για την μνήμη, τις αναμνήσεις και την κορύφωσή τους μέσω του συναισθήματος και του προσωπικού δράματος. Η σιωπή σε πολλές σκηνές καθιστά την συγκίνηση καταλυτικό ορό για τα δρώμενα και την εξέλιξή τους. Ένας ήρωας που παραπαίει από τον θάνατο στην τεχνητή ανάσταση και την απεγνωσμένη αναζήτηση του πρωταρχικού εαυτού του, είτε αυτός βρίσκεται κάπου αιωρούμενος στα βάθη του Διαστήματος, είτε επιβιώνει κρατώντας σφιχτά την ανάμνηση του από χρόνια νεκρού δίδυμου αδερφού του. Το κλίμα στο οποίο μπαίνεις παρακολουθώντας καρέ καρέ την εναγώνια πορεία του κλώνου να γυρίσει στο “σπίτι” του υποβαστάζοντας και υποβασταζόμενος από την αντήχηση του πνεύματός του, είναι το λιγότερο καθηλωτικό. Έντονη η απουσία κάθε ήχου – ακόμα και μουσικής - κατά την “πνευματική” του αναζήτηση, πράγμα που δημιουργεί μία ιδεατή εικόνα της μεγάλης περιπλάνησης με τελειωτικό σταθμό την αγάπη και την πίστη ότι κάπου, σε κάποιο μέρος βρίσκονται και θα βρίσκονται για πάντα όλα όσα αγαπάμε. Στο Σπίτι. Ομολογώ ότι αν εξαιρέσω κάποιες εκνευριστικές “παρεμβάσεις” κάποιων ατόμων από το κοινό που παρακολουθούσε την ταινία, κατάφερα να μπω στον κόσμο που τόσο όμορφα ο Kanji Nakajima έπλασε για να φιλοξενήσει τον “κλώνο” του. Συγκίνηση και συναισθηματισμός που προχώρησαν μετά θάνατον για να βρουν το δρόμο τους πίσω στη ζωή και από εκεί στη χώρα των πνευμάτων. Πολλά συγχαρητήρια για την ήδη βραβευμένη ταινία στο FantAsia Film Festival και μακάρι να έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε πολλά τέτοια πανέμορφα δημιουργήμτα που μόνο ο ασιατικός κινηματογράφος δείχνει να τα χειρίζεται με τόσο λεπτοδουλεμένο τρόπο. Rating: 9,0/10 Σημ.: Το "The Clone Returns Home" μπορείτε να το δείτε σε επαναληπτική προβολή στις 8 Μαρτίου, Δευτέρα, στις 17:30 το απόγευμα. 
Σημ. (by Crusader): Το κακό με τις σιωπηλές ταινίες – ή αυτές που έχουν χαμηλή ένταση – είναι ότι από το πουθενά εμφανίζονται πολλαπλοί θεατές που αρχίζουν ανεξήγητα να βήχουν δυνατά κάθε τρεις και λίγο κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι: αν όλοι οι ετοιμοθάνατοι έδωσαν ραντεβού απέξω και είπαν να έρθουν να ψοφήσουν στην αίθουσά σου, αν είναι συνεννοημένοι να καθίσουν σε στρατηγικά σημεία διάσπαρτα έτσι για να σπας το κεφάλι και το GPS σου στην ανίχνευσή τους, αν ξέσπασε καμιά πανδημία ξαφνικά εκεί μέσα που θα μαστίσει αύριο την ανθρωπότητα κι εσύ θα λες με δάκρυ ότι ήσουν παρών στην αρχή της, αν έχει κάτι περίεργο ο αέρας κι εσύ είσαι ο μόνος με ανοσία, ή αν απλά σου κάνουν φάρσα. Επίσης σε αυτές τις ταινίες, ανοιγοκλείνει τόσο συχνά η πόρτα που όταν πέφτουν τα credits νομίζεις ότι όλοι έχουν φύγει μαζί με τον προβολατζή και όταν σηκωθείς θα δεις ένα άδειο σινεμά με τα κλειδιά στην πόρτα και ένα σημείωμα «σε παρακαλούμε κλείδωσε κατά την έξοδό σου». Σχετικές Αναφορές
Next: Night 4
|
