ΝΥΧΤΑ -8-
Πέμπτη 24/09





The Eclipse (2009)

Director: Conor McPherson
Genre: Drama, Horror
Country:

by Vincent
Χήρος πατέρας δύο παιδιών ζει σε μία μικρή πόλη της Ιρλανδίας και συμμετέχει ως εθελοντής σε ένα φεστιβάλ βιβλίου όπου παρευρίσκονται πολύ διάσημοι συγγραφείς. Εκεί γνωρίζει μία συγγραφέα και αρχίζει να την ερωτεύεται. Καθώς περνούν οι μέρες αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να κάνει κάτι μαζί της καθώς σκέφτεται τη γυναικά του που είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν. Εκτός από αυτά τα απλά και καθημερινά γεγονότα υπάρχει και το παραφυσικό στοιχείο με τον πρωταγωνιστή να βλέπει φαντάσματα και να προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει με τη βοήθεια πάντα της συγγραφέα που είναι ειδική σε τέτοια θέματα.

Πολύπλοκο σενάριο που το συναντάμε συνήθως σε βιβλία του Stephen King. Έχοντας ασχοληθεί με κάποιους Ιρλανδούς συγγραφείς δεν με παραξένεψε το γεγονός ότι ο Ιρλανδός σκηνοθέτης και σεναριογράφος μπλέκει μια ιστορία βγαλμένη από την καθημερινότητα με το παραφυσικό διότι μετά τον King οι Ιρλανδοί είναι μάστορες σε αυτού του είδους τις ιστορίες. Η ταινία αρχίζει σαν θρίλερ, στην συνέχεια γίνεται δράμα κι εκεί που δεν το περιμένεις πετάγονται ορισμένες σκηνές που είναι λες και βγήκαν από μία εξαιρετικά ποιοτική ταινία τρόμου. Η σκηνοθεσία είναι πολύ προσεγμένη με τον Conor McPherson να μας δείχνει ότι έχει μελετήσει καλά τους άρχοντες του horror. Σε 2-3 σημεία μου ήρθε στο μυαλό ο Shyamalan και η έκτη αίσθηση χωρίς βέβαια το The Eclipse να είναι τόσο σοβαρό. Ένα από τα αρνητικά στοιχεία που εντόπισα είναι οι πολλές χαλαρές-ανάλαφρες στιγμές που μας έκαναν μεν να γελάσουμε αλλά παραήταν χαλαρές με αποτέλεσμα κάποιες εναλλαγές από το ανάλαφρο στο τρομακτικό να είναι πολύ αταίριαστες κι αυτό είναι το ρίσκο που παίρνει ένας σκηνοθέτης όταν αναλαμβάνει ένα τέτοιο σενάριο και ο McPherson σε κάποιες περιπτώσεις έπεσε στην παγίδα. Η μουσική βοηθάει πολύ στις τρομακτικές σκηνές και γενικότερα κυμαίνεται σε αρκετά ικανοποιητικά επίπεδα σε όλη την διάρκεια με το πιάνο να έχει τον κύριο λόγο. Οι ηθοποιοί επίσης κάνουν καλή δουλειά χωρίς όμως να ξεχωρίζει κάποιος με την ερμηνεία του. Γενικά πέρασα πολύ ευχάριστα το απόγευμα μου με το The Eclipse και γούσταρα στο τέλος που δεν είχε καμία τρελή σεναριακή ανατροπή αλλά όλα εξελίχθηκαν ομαλά (έτσι μου φάνηκε εμένα τουλάχιστον).

Rating: 6,8/10







Until The Light Takes Us (2008)

Director: Aaron Aites, Audrey Ewell
Genre: Documentary
Country:

by Snorre
Σε μια κατάμεστη (!!!!) αίθουσα στον κιν/φο «Δαναός», έγινε την Πέμπτη 24/9 η προβολή του ντοκιμαντέρ «Until the Light takes Us» των Aaron Aites/Audrey Ewell, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας 2009». Θέμα της ταινίας είναι η blackmetal κουλτούρα, όπως διαμορφώθηκε κυρίως μετά τα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα στη Νορβηγία την περίοδο 1991-1995. Εμπλουτισμένη με συνεντεύξεις από τους «πρωταγωνιστές» της διαβόητης πενταετίας, οπτικό υλικό της εποχής με τα δελτία ειδήσεων να κάνουν λόγο για τους «κακούς σατανάδες», φωτογραφίες και φυσικά το απαραίτητο «μουσικό χαλί». Παρόντες ήταν και οι δύο σκηνοθέτες της ταινίας. Μάλιστα, ο Aites έφερνε λίγο σε καμένο Νορβηγό με τη μαλλούρα και τα ρούχα του, ενώ όλη την ώρα πιπιλούσε ένα red bull. Το οποίο όμως δεν του έδωσε φτερά…
…Κι αυτό γιατί στην ουσία δεν είδαμε τίποτα μα ΤΙΠΟΤΑ καινούργιο που να μας κάνει να πούμε ένα «μπράβο» ρε αδερφέ (εκτός κι αν είστε τόσο υποχόνδριοι και ψειριάρηδες που κάνατε χαρούλες όταν μάθατε πως ο Vikernes θέλει τα corn flakes του τραγανά). Μία από τα ίδια δηλαδή, τα γνωστά χιλιοειπωμένα πράγματα για τον εμπρησμό των εκκλησιών, τη δολοφονία του Euronymous και όλα αυτά που έδωσαν το τεράστιο hype στη νορβηγική σκηνή. Επομένως, υπεισέρχεται το εξής ερώτημα. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ το έκαναν απλώς για την κάβλα τους και για να γνωρίσουν από κοντά τα «είδωλά» τους (θεμιτό) ή ήταν τόσο άμπαλοι ώστε να μην ξέρουν πως κυκλοφορούν άλλα 2008 παρόμοια βίντεο (αθέμιτο) ; Εδώ σας θέλω! Η σκηνοθεσία δεν διεκδικεί και δάφνες ποιότητας (δεν είναι εκεί το θέμα άλλωστε) το μοντάζ ήταν επιτηδευμένα «προβληματικό» και από μουσικής άποψης ακούσαμε και Mayhem και Burzum αλλά και (σχεδόν ολόκληρο το) Stellar Master Elite από τους (θεούς) Thorns. Τώρα αν έπαιξε και κάτι άλλο πιο «ψαγμένο» βρείτε το μόνοι σας γιατί σε κάποια φάση που μιλούσαν οι (εριστικοί) Abbath και Demonaz των Immortal παίζει να με ψιλοπήρε ο ύπνος.

Παραπονάκι 1: Ποιος ο λόγος να χειροκροτήσω τον Fenriz; Δυο μούντζες και πολλές του είναι.
Παραπονάκι 2: Γιατί ο Vikernes όποτε αναφερόταν στον Snorre Ruch τον έλεγε συνεχώς «the other guy»;
Επιμύθιο: Το «Until the Light takes Us» δεν προσέθεσε αλλά ούτε και αφαίρεσε τίποτα από τον «μύθο» της νορβηγικής blackmetal σκηνής. Αν θέλετε έναν «πλήρη οδηγό» για το τι συνέβη αλλά και πιο εμπεριστατωμένες απόψεις, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το βιβλίο Lords Of Chaos των Michael Moynihan και Didrik Søderlind. Το οποίο παρεμπιπτόντως θα βγει και σε ταινία, κάνοντας την όλη φάση ακόμα πιο mainstream. Τουλάχιστον μην το Hollywood-οποιήσουν πολύ και δούμε κανέναν Super-Varg να ίπταται και να πετάει μολότοφ σε χριστιανικούς ναούς.
Επιμύθιο 2: Έχω ξαναπεί και θα το λέω συνέχεια πως το «μονοπώλιο» της Νορβηγίας έχει σπάσει εδώ και χρόνια. Όχι ότι δεν βγαίνουν δυνατοί δίσκοι εκ Σκανδιναβίας πλέον, αλλά είναι κρίμα να παραμελούμε συγκροτήματα όπως οι Deathspell Omega, Antaeus, Cobalt, Leviathan, Weakling, Lurker Of Chalice κλπ.
Αυτά από μένα. Γεια σας και περαστικά σας. Του Κυρίου δεηθώμεν.







Graphic Sexual Horror (2009)

Director: Barbara Bell, Anna Lorentzon
Genre: Documentary
Country:

by Maiya
To συγκεκριμένο αφιέρωμα έχει να κάνει με μία ιστοσελίδα της οποίας ο ιδιοκτήτης προωθούσε υλικό σαδομαζοχιστικού περιεχομένου και πιο συγκεκριμένα τη μέθοδο bondage (κοινώς δέσιμο από κορφής μέχρι νύχια) επάνω σε διάφορες γυναίκες οι οποίες αμείβονταν κανονικά και με το παραπάνω για κάθε βίντεο που γυρνούσαν αποθανατίζοντας τα άκρως ποικίλα βασανιστήρια στα οποία τις υπέβαλλε ο προαναφερθείς κύριος.

Μέσα από πολλές συνεντεύξεις παρακολουθούμε την ιστορία του insex.com, ένα site το οποίο ξεκίνησε σαν προσωπική έκφραση διεστραμμένων φετίχ και κατέληξε να γίνει πόλος παραγωγής χρημάτων. Και λογικό είναι ότι όπου υπάρχει εύρωστο έδαφος για χρήμα το περιεχόμενο παύει να υπακούει και στον πιο απλό ηθικό κανόνα προκαλώντας μίση και επιθέσεις από παντού. Πιο συγκεκριμένα, θεώρησα λυπηρή τη θέα νέων κοριτσιών που μπροστά στην ανάγκη τους για γρήγορο χρήμα ανέπτυξαν ολόκληρη κοσμοθεωρία για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Κοπέλες να εκθέτουν πλουσιοπάροχα τα γυμνά κάλλη τους και να υποβάλλονται εθελοντικά και ταυτόχρονα δια αμοιβής σε διαδικασίες μεσαιωνικών μαρτυρίων, πλειοψηφία των οποίων προβάλλονταν ζωντανά μέσα από την ιστοσελίδα στα πάμπολλα εγγεγραμμένα μέλη ανά την υφήλιο και να καταλήγουν να αποχωρούν με τα κορμιά τους σημαδεμένα σε τέτοιο βαθμό που προκαλούσε ενόχληση η όποια θέαση τους. Και το κερασάκι? Αυτές το γούσταραν και το θεωρούσαν υπέροχη αναδόμηση και ανύψωση του πνεύματός τους. Με αμοιβή βέβαια. Διότι χωρίς αμοιβή φίλοι και γείτονες αυτόματα αυτά τα πράγματα γίνονται κατακριτέα και απαράδεκτα. Το ντοκιμαντέρ αν και καλογυρισμένο μας παρουσίασε μόνο την μία πλευρά των πραγμάτων ενώ θα ήθελα –όπως και πολλοί άλλοι που το παρακολούθησαν μαζί μου στην αίθουσα του Δαναού- να δω και την γνώμη της αντίπερα όχθης. Γιατί καλά και ωραία ήταν αυτά που παρουσιάστηκαν, με επιχειρηματολογία και διαπιστεύσεις αλλά σίγουρα για να φτάσει σε σημείο να διωχτεί ποινικά και με άμεσο τρόπο ο δημιουργός της ιστοσελίδας σίγουρα κάποια πραγματάκια σχετικά με την σαδομαζό θεωρία και πράξη του δεν αναπτύχθηκαν διεξοδικότερα. Πολύ χαρωπό μου φάνηκε το όλο θέμα σε σχέση με την ουσία και το περιεχόμενό του. Και πολύ απλά δεν πιστεύω ότι σε 85 λεπτά γυρισμάτων θα μπορούσε να πείσει τον οποιονδήποτε για την αξιοπιστία των γεγονότων και των προσώπων από τα οποία υπήρξαν και οι αντίστοιχες συνεντεύξεις. Εφόσον μπήκαν στο χορό ας φρόντιζαν να τον χορέψουν μέχρι το τέλος. Ή να μαστιγωθούν μέχρι τέλους, κανένα πρόβλημα, αλλά μέχρι τέλους...

Rating: 4,5/10







Accident (2009)

Director: Pou-Soi Cheang
Genre: Crime, Drama
Country:

by Crusader of Melnibone
Το εκπληκτικό με τον παραγνωρισμένο κινηματογράφο του Hong Kong είναι ότι ναι μεν ασχολείται κυρίως με τα αστυνομικά είδη, αλλά είναι τόσο αστείρευτη πηγή που η κάθε απάτη βγαίνει από φρέσκια ιδέα, η κάθε συμμορία έχει το ξεχωριστό της δέσιμο και το κάθε εγκληματικό μυαλό τη δική του οπτική. Στο Yi Ngoi, διεθνώς Accident ή Assassins, μία ομάδα μισθοφόρων αναλαμβάνει να ξεκάνει άτομα χωρίς να λερώσει καν τα χέρια της, παρουσιάζοντας τις δολοφονίες σαν φυσικά ατυχήματα, μέχρι τη στιγμή που οι θύτες θα γίνουν υποψήφια θύματα…

Πρόκειται για μια παραγωγή του Johnnie To, μάλιστα με τον Lik-Kei του Exiled στο σενάριο. Ξεκινώντας με ένα παρεΐστικο μοτίβο απατεώνων, όπως και τα Exiled, Sparrow κλπ., γρήγορα φροντίζει να ξεφύγει από το μαύρο χιούμορ, τα ανάλαφρα διαλείμματα και την φανταιζί σκηνοθεσία, διατηρώντας ένα αργό ρυθμό και δραματικό κλίμα. Αφού καλά καλά όμως δεν προλαβαίνει να κάνει ανάπτυξη των χαρακτήρων, κάνει κοιλιά στο δεύτερο μέρος όπου προσπαθεί να δημιουργήσει μυστήριο, ένα μυστήριο που εξιχνιάζεται εύκολα από το έμπειρο μάτι ή και εξαιτίας κάποιων υπερτονισμένων σκηνοθετικών πλάνων. Και αν ο στόχος του Accident ήταν αυτός, θα έλεγα ότι με απογοήτευσε, αλλά λίγο πριν την τελική ευθεία καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται. Όχι για μια ταινία δράσης, όπως οι περισσότεροι επισκέπτες στο Αττικόν θα παρεξήγησαν επιλέγοντάς το ως τη βραδινή τους απόλαυση, όχι για μια εξιχνίαση δολοφόνου του δολοφόνου, αλλά για ένα (σχετικά ήπιο μη φανταστείτε) παιχνίδι μυαλού και ψυχώσεων μακριά από την τυπική σας λύτρωση…

Rating: 5,5/10







Smash Cut (2009)

Director: Lee Demarbre
Genre: Comedy, Horror
Country:

by Maiya
Σκηνοθέτης ταινιών τρόμου γνωρίζει αλλεπάλληλες και παταγώδεις αποτυχίες στους κινηματογράφους. Αποφασίζει λοιπόν να βρει άλλη οδό έμπνευσης αρχίζοντας να σφάζει στην κυριολεξία τα μέλη της ομάδας των γυρισμάτων, από το σεναριογράφο μέχρι και τον κομπάρσο. Σύντομα όμως κάποιοι θα αρχίζουν να τον παίρνουν πρέφα...

Απίστευτη κωμωδία με πολλές δόσεις μαύρου χιούμορ και με μία κορυφαία δολοφονία μιας κριτικού εφημερίδας που θα κάνει πολλούς να ευχηθούν να μπορούσαν να κάνουν το ίδιο και στην πραγματικότητα (γκουχ! γκουχ!). Το splatter στοιχείο σε όλο του το μεγαλείο, το κωμικό στοιχείο να χαρίζει άφθονο γέλιο και την miss Sasha Grey να την κοπανάει για λίγο από τον χώρο των adult movies και να ερμηνεύει το ρόλο της, ευπρεπώς και στιλάτα. Σκηνοθεσία που ακολουθεί γρήγορους ρυθμούς, έντονα χρώματα, αστείες ερμηνείες και έξυπνοι διάλογοι συνθέτουν ένα πανηγυρικό περιβάλλον της δεκαετίας του ’70 γεμάτο μουσική, κάμερες και καμιά δεκαριά τόνους αίμα να κυλάει παντού. Ένα ελαφρό κλίμα ντετεκτιβισμού και συνομωσίας που παραλίγο να "κάψει" το σύνολο αλλά ευτυχώς έμεινε στα όρια της δικιάς μου έστω ανοχής και ένα συνεχές κλίμα προβλεψιμότητας που δεν ήταν τόσο κακό όσο ακούγεται. Ο David Hess - ο οποίος υπήρξε πρωταγωνιστής στο The Last House on the Left του 1972- στον πρωταγωνιστικό ρόλο του παρανοϊκού σκηνοθέτη- δολοφόνου είναι χορταστικός αλλά σίγουρα το κλίμα που επικρατεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας του επέτρεπε να «εκτροχιαστεί» ακόμα περισσότερο, κάτι που δεν επέλεξε να κάνει. Γενικά μια αρκετά καλή μαύρη κωμωδία, με «ξύπνιους» χαρακτήρες οι οποίοι βέβαια δεν προλαβαίνουν να ζήσουν και πολύ για να τους κρίνουμε ολοκληρωμένα, απλό σενάριο που η ίδια η σκηνοθεσία του προσδίδει την αίγλη που του λείπει. Και με έναν κλόουν που μπροστά του ο Pennywise θα έβαζε τα γέλια (ή τα κλάματα δεν ορκίζομαι κιόλας).

Rating: 6,5/10