ΝΥΧΤΑ -7-
Τετάρτη 23/09





Without Name [Sin Nombre] (2009)

Director: Cary Fukunaga
Genre: Adventure, Crime, Drama, Thriller
Country:

by Vincent
Μία κοπέλα με τον αδερφό της ξανασυναντούν τον πατέρα τους μετά από πολλά χρόνια και ετοιμάζονται με τη βοήθεια του να ταξιδέψουν παράνομα από το Μεξικό στο New Jersey. Ταυτόχρονα σε μία κακόφημη γειτονιά ένα αγόρι μέλος μίας επικίνδυνης συμμορίας αρχίζει να καταλαβαίνει ότι δεν βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Σε μία αποστολή της συμμορίας κι αφού ένας από τους επικεφαλής έχει σκοτώσει την κοπέλα του αγοριού γίνεται η συνάντηση μεταξύ του νεαρού συμμορίτη και της κοπέλας που ταξιδεύει πάνω σε ένα τρένο. Εκεί ο νεαρός αποφασίζει ότι δεν πάει άλλο και ζώσει την κοπέλα από τους ομόσταυλους του. Από τη στιγμή εκείνη η κοπέλα ερωτεύεται τον πρώην συμμορίτη πλέον και αρχίζουν μαζί το ταξίδι προς τη σωτηρία το οποίο όμως δεν είναι καθόλου εύκολο καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς κινδύνους.

Και η έκπληξη ήρθε από το Μεξικό. Ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο την αθλιότητα της ζωής των ανθρώπων που ζουν στις διάφορες περιοχές του Μεξικού μέσα από μία καταπληκτική ιστορία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας ταξίδευα κι εγώ με τους πρωταγωνιστές και είχα την ίδια αγωνία με αυτούς για το τι πρόκειται τελικά να συμβεί. Σε πολλά σημεία νόμιζα ότι βλέπω ένα ντοκιμαντέρ για τους ανθρώπους που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν με παράνομο τρόπο καθώς δεν υπάρχει άλλη διέξοδος ελπίζοντας ότι εκεί που παν θα βρουν κάτι καλύτερο. Όλο αυτό ο σκηνοθέτης μας το δείχνει μέσα από την περιπέτεια δύο νέων παιδιών που το καθένα φεύγει για δικούς του λόγους αλλά σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι έχει ο ένας την ανάγκη του άλλου. Παρακολούθησα μερικές εξαιρετικές δραματικές ερμηνείες, ειδικά το παλικάρι που παίζει τον συμμορίτη είναι εκπληκτικός. Δεν ξέρω κατά πόσο συμπίπτει η πραγματικότητα με αυτό το σενάριο αλλά το όλο σκηνικό φαίνεται πολύ ρεαλιστικό κι αυτή η απαισιοδοξία και η μαυρίλα που κυριαρχεί αλλά και η κρυφή ελπίδα ότι ίσως να παν όλα καλά που πηγάζει μέσα από τα συναισθήματα της φιλίας και του έρωτα δίνουν ακόμα πιο ρεαλιστικό τόνο στην ταινία.
Η μουσική του The Fountain ακούγεται συχνά πυκνά κατά τη διάρκεια του φιλμ αλλά δεν χαλιόμαστε επειδή είναι εξαιρετική μουσική αλλά ταιριάζει και με το κλίμα της ταινίας. Όλα καλά μέχρι εδώ αλλά όσο πλησίαζε το τέλος είχα μια αγωνία να δω αν θα μου τα χαλάσει ο σκηνοθέτης ή όχι.
Ευτυχώς δεν απογοητεύτηκα. Ο καθένας μπορεί να καταλήξει σε διαφορετικές ερμηνείες. Η δική μου είναι η εξής: Στη ζωή υπάρχει και σε πολλές περιπτώσεις βασιλεύει η αδικία. Επίσης στη ζωή του ο καθένας καλείται να πάρει κάποιες αποφάσεις τα αποτελέσματα των οποίων θα τον επηρεάζουν για πάντα και πολλές φορές αν οι αποφάσεις αυτές είναι λάθος δεν υπάρχει γυρισμός όσο κι αν το έχει μετανιώσει κάποιος. Δραματικό, συγκινητικό, ντοκιμαντερίστικο, περιπετειώδης. Συγχαρητήρια!

Rating: 7,5/10







The Immaculate Conception of Little Dizzle (2009)

Director: David Russo
Genre: Comedy
Country:

by Maiya
Ένας πιτσιρικάς αφού χάνει μια καλή δουλειά προσλαμβάνεται σαν καθαριστής σε μια μεγαλοεταιρεία. Εκεί θα ανακαλύψει πως τα στελέχη της εταιρείας πειραματίζονται με κάτι «περίεργα» μπισκοτάκια προσφέροντας τα στο συνεργείο καθαρισμού της εταιρείας. Μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους του θα δοκιμάσει και ο ίδιος αυτά τα μπισκότα διαπιστώνοντας ότι θα έχουν πολύ παράξενες συνέπειες στον οργανισμό τους.

Μια κωμωδία που στηρίζεται σε ένα εντελώς κουφό σενάριο προσφέροντας αρκετό γέλιο με τους κωμικούς διαλόγους και τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Κάπου στο βάθος εξετάζει μέσα από την σκοπιά του παραλόγου και του γελοίου τις πιθανές αντιδράσεις που θα μπορούσαν να έχουν οι άντρες αν κατάφερναν να βιώσουν το συναίσθημα της μητρότητας. Χαρακτήρες αστείοι, ο καθένας με τα προβλήματά του και τις ανησυχίες του, καταφέρνουν να μην περάσει ούτε ένας απαρατήρητος. Μια ταινία που δεν σε ωθεί να ερμηνεύσεις τίποτα, δεν σε προβληματίζει με συμβολισμούς αλλά σου προσφέρει στο πιάτο την κατάσταση των πραγμάτων – όσο γελοία κι αν φαίνεται - δίνοντας σου την ευκαιρία να απολαύσεις μια κωμωδία γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα υποθέσει ο καθένας ότι κρύβει. Εργασιακές ανησυχίες, άπιαστες βλέψεις, πολλά απωθημένα και ένα μικρούλι μπλε ψαράκι. Αυτά να κρατήσετε στο μυαλό σας αν την δείτε και αφεθείτε στο χιούμορ και την γρήγορη εξέλιξη της ιστορίας, χωρίς φιλοσοφίες και χωρίς ευαισθησίες.

Rating: 6,0/10







City of Life & Death (2009)

Director: Chuan Lu
Genre: War, Drama
Country:
Preview: City of Life & Death

by Maiya
Η ταινία μας μεταφέρει στο 1937 και στην σφαγή που έγινε στην κινέζικη πόλη Νανκίν από την έφοδο του ιαπωνικού στρατού, μια ταινία αφιερωμένη στα 300.000 θύματα εκείνης της πόλης.
Ένα κορυφαίο αντιπολεμικό ντοκουμέντο με εικόνες και γεγονότα που προκαλούν σοκ γυρισμένο σε ασπρόμαυρο φόντο χωρίς περιττές προσθήκες και φανφαρισμούς. Δεν βλέπουμε κανέναν πρωταγωνιστή γιατί η ιστορία έτσι όπως εξελίσσεται δεν επιτρέπει σε κανέναν να πάρει κύριο ρόλο. Βλέπουμε απλά χαρακτήρες που υπάρχουν και τρεμοσβήνουν αφήνοντας πίσω τους την πιο φωτεινή τους λάμψη. Δεν θα δούμε θύματα και θύτες καθώς δεν υπάρχει ηθικός διαχωρισμός της «καλής» πλευράς με την «κακή». Δεν υπάρχει συγκεκριμένη κατηγορία ενάντια σε κάποιους ούτε οίκτος απέναντι σε άλλους. Δίνεται απλά και ξάστερα η απλή συνθήκη των πραγμάτων που υπερισχύει μπροστά σε κάθε είδους πόλεμο. Εχθροί ενάντια εχθρών. Και οι δύο πλευρές έχουν τις σκληρές και απάνθρωπες στιγμές τους, και οι δύο πλευρές έχουν τις ανθρώπινες και σπαραχτικές στιγμές τους.

Σκηνοθεσία που μέσα από την λιτότητά της σου ρίχνει στη μάπα όλη την σκληρότητα και όλο το απύθμενο συναίσθημα που κρύβεται σε κάθε άνθρωπο εγκλωβισμένο σε μία κατάσταση που υποχρεούται να βγάλει εις πέρας μέχρι το τέλος. Διάλογοι που μέσα από την φαινομενικά απλότητά τους σε υποβάλλουν να νιώσεις την τραγωδία και το ολοκαύτωμα. Μία ταινία που αφού σε βομβαρδίσει με ωμές και ταυτόχρονα άκρως συγκινητικές εικόνες σε αφήνει στο τέλος να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.
Δε νομίζω ότι μέχρι σήμερα να με έχει αγγίξει τόσο πολύ τέτοιου είδους ταινία και οφείλω να εκδηλώσω τα συγχαρητήριά μου στους δημιουργούς της χωρίς να μπω σε άλλες λεπτομέρειες. Απλά φροντίστε να την δείτε με καθαρό και ανοιχτό μυαλό.

Rating: 9,0/10







Ξένες σε Ξένη Χώρα: 50 Ελληνικές Ταινίες Μυστηρίου & Φαντασίας (2009)

Director: Δημήτρης Παναγιωτάτος
Genre: Documentary
Country:

by Crusader of Melnibone
Ο τίτλος δε θα μπορούσε να είναι πιο επεξηγηματικός. Όχι μόνο αυτό, αλλά αρκετός για να προκαλέσει συννεφάκι ερωτηματικού και ανασήκωμα φρυδιού του Έλληνα που δυσπιστεί για την ύπαρξη όχι μίας και δύο, αλλά πενήντα ελληνικών ταινιών σε είδη που είναι ‘ξένα’ για εμάς. Και καλά θα κάνει να δυσπιστεί, ακόμα και μετά τη θέαση του ντοκιμαντέρ.
Ο Δημήτρης Παναγιωτάτος είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχει ασχοληθεί στη φιλμογραφία του με κάτι το διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα και εδώ συλλέγει πληροφορίες για παρόμοιες αιρετικές ταινίες – ακόμη κι αν καμία ελληνική ταινία δεν υπήρξε πραγματικά ‘αιρετική’ ή επαναστατική – και τις κατανέμει σε τέσσερις βασικές κατηγορίες: thriller, noir, fantasy και sci-fi, ενώ τα αντίστοιχα είδη αντιπροσωπεύονται από τέσσερις γυναικείες παρουσίες σε ένα ξεχωριστό σουρεάλ εισαγωγικό κλιπάκι. Με βάση τα κριτήρια που επιλέχθηκαν οι ταινίες βρήκα την κατηγοριοποίηση ικανοποιητική, αλλά τα εισαγωγικά κλιπάκια θα μπορούσαν να λείπουν εντελώς, ενώ και το γραφικό πλαίσιο και το design ήταν οριακά επαρκή, κατανοητά όμως για μια ελληνική παραγωγή. Το ‘ψητό’ είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Η κάθε ταινία παρουσιάζεται μέσα από συνέντευξη με τον σκηνοθέτη/συντελεστή της και καταλήγει σε σύντομο μοντάζ των σκηνών-κλειδιών υπό τη συνοδεία αντίστοιχης μουσικής.

Αυτό που καταφέρνει όμως ο Παναγιωτάτος δεν είναι η ανάδειξη της ύπαρξης των ξεχασμένων αυτών ειδών στη χώρα μας, αλλά η επιβεβαίωση της έλλειψής τους! Γιατί, αν η πιο αντιπροσωπευτική ελληνική ταινία επιστημονικής φαντασίας (με τα διεθνή κριτήρια) είναι Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά, η πιο fantasy η Σκιάχτρα του Μανουσάκη, το πιο splatter Το Κακό του Νούσια και η πιο cult ο Δράκουλας των Εξαρχείων, τότε ζήτω που καήκαμε! Όχι ότι βέβαια περιμέναμε να ανακαλύψουμε το κρυφό διαμάντι με την ικανοποιητική παραγωγή που θα μας κάνει να δώσουμε περισσότερες ευκαιρίες στον ελληνικό κινηματογράφο. Το Ξένες σε Ξένη χώρα υποτιμάται από το ίδιο του το θέμα, μιας και δεν είναι αρκετό για να ξελασπώσει τις επιλογές των ελλήνων παραγωγών, τη μοναρχία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και την αδιέξοδο των Ελλήνων δημιουργών με φαντασία. Σίγουρα όμως αποτελεί έναν σημαντικό κατάλογο της αφρόκρεμας των μοναδικών τέτοιων προσπαθειών που θέλησαν να βγουν ένα βήμα παραέξω. Απλά, το ένα βήμα δεν φτάνει. Ίσως θα έπρεπε να εξεταστεί και η άσχημη πλευρά του ζητήματος από τον ίδιο τον Παναγιωτάτο σε εις βάθος ανάλυση, γιατί η πλειονότητα των απόψεων των σκηνοθετών που εκφράζονται μέσα στο ντοκιμαντέρ είναι το λιγότερο αναμενόμενη και άνευ ουσίας για να χτυπηθεί το κατεστημένο. Επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να ντρεπόμαστε που η Ελλάδα είναι στον πάτο της Φαντασίας, επιτέλους πρέπει να σταματήσουμε να προωθούμε ειδύλλια, βωμολοχίες και σαρκική απόλαυση σαν must ακόμα και στις ταινίες αυτών των ειδών (πόσες από τις 50 ξέφυγαν από αυτά τα κλισέ???). Όπως γνωρίζετε, συνηθίζουμε να σνομπάρουμε τον ελληνικό κινηματογράφο για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά αποφασίζουμε να στραφούμε προς τους λίγους ανθρώπους, όπως τον Δημήτρη Παναγιωτάτο, το Γιώργο Νούσια και ακόμα περισσότερο τους ανεξάρτητους κινηματογραφιστές που έχουν την ιδέα και όχι το μέσον, που κάνουν το κάτι διαφορετικό. Μέχρι τη στιγμή που αυτό το κάτι διαφορετικό γίνει αρκετά διαφορετικό για να μας ξεκολλήσει από τον πάτο και να μας αφαιρέσει την προκατάληψη που δικαίως έχουμε απέναντι στα ανέμπνευστα πολυδιαφημισμένα ελληνικά σκουπίδια.

Rating: 5,0/10




Ο Δημήτρης Παναγιωτάτος ήταν παρών και μπορεί να μην βρέθηκε μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ εντός της αιθούσης για να αποκριθεί στο κοινό, αλλά φρόντισε να μας υπερκαλύψει με τον πρόλογό του, τον οποίο σχεδόν στην ολοκληρία του μπορείτε να τον διαβάσετε παρακάτω:

“Αυτή η ταινία είναι σαν ένα μαγικό κουτί που όταν το ανοίγει κανείς βγαίνουν άλλες 50 ταινίες από μέσα. Εύστοχα κάποιος δημοσιογράφος τόνισε ότι 50 ταινίες ταξιδεύουν μέσα σε μία ταινία. Οι ταινίες αυτές είναι 50 ταινίες θα έλεγα, ενός διαφορετικού ελληνικού σινεμά. Είναι το σινεμά που πάντα αγάπησα, που λάτρεψα από μικρό παιδί, τα αστυνομικά, τα θρίλερ, τα film noir, η επιστημονική φαντασία.
Περνώντας τα χρόνια θεωρώ ότι ίσως με έμαθαν να βλέπω την άλλη πλευρά των πραγμάτων, να βλέπω ίσως τον άλλο εαυτό που κρύβουμε όλοι μέσα μας, κόντρα στον κοινωνικό εαυτό που βγάζουμε όλοι έξω, αυτόν που κάθε φορά περιορίζεται από τις κοινωνικές συμβάσεις, τα πρέπει, τα μη. Έχουμε τον άλλο εαυτό που είναι ο κρυμμένος, που έχει τις αδυναμίες του, τα τραύματά του, τις επιθυμίες του, τους πόθους του, τα όνειρά του και τον βγάζουμε πολύ σπάνια προς τα έξω, μερικές φορές και ποτέ, κανείς δεν θα γνωρίσει ποιοι είμαστε πραγματικά. Επάνω σε αυτό έχουν βασιστεί αυτές οι ταινίες και μάλιστα όταν η πίεση ανάμεσα στον έναν εαυτό και τον άλλο ξεπεράσει κάποια όρια, τότε υπάρχει το πέρασμα στην παραβατικότητα, στο έγκλημα και οι ήρωες των ταινιών αυτών γίνονται τέρατα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Κάνοντας λοιπόν μια έρευνα στον ελληνικό χώρο για όλες αυτές τις ταινίες βρέθηκα επάνω σε ένα πολύ περίεργο φαινόμενο. Οι ταινίες αυτές στον ελληνικό χώρο ήταν πάντα περιφρονημένες, ήταν ταινίες που έγιναν κόντρα σε όλους και σε όλα, πάντα με τα λιγότερα χρήματα, πάντα με δύσπιστη κριτική απέναντί τους, πάντα με τους διανομείς να τις πετάνε σε τελείως ακατάλληλες μέρες και ώρες, και με την τηλεόραση συνήθως να μην τις παίζει ποτέ ή να τις παίζει σπάνια. Αντίθετα οι ίδιες οι ταινίες είχαν φοβερά καλή αντιμετώπιση στα φεστιβάλ του εξωτερικού. Είναι κυριολεκτικά απίστευτο αν δει κανείς ότι όλες, στην κυριολεξία όλες, είχαν την καλύτερη υποδοχή, βραβεία και διακρίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ και μάλιστα ορισμένες από τις πωλήσεις που έκαναν ήταν τόσο καλές που είχαν κανονική διανομή στο εξωτερικό. Φανταστείτε ταινίες που έπαιζαν στο εξωτερικό κανονικά και εδώ βγαίνουν μόνο σε μία αίθουσα ή δεν παίζονται καθόλου.



‘Έτσι λοιπόν ο τίτλος βγήκε αβίαστα «Ξένες Σε Ξένη Χώρα». Είναι μια παράσταση από ένα μυθιστόρημα πολύ γνωστό του Robert Heinlein που λέγεται «Ξένος σε Ξένη Χώρα». Και το «ξένες» λοιπόν αφορά τις ταινίες αυτές. Ξένες και με μία άλλη έννοια, ότι πάντα αυτές οι ταινίες, αυτά τα είδη θεωρούνται μη ελληνικά, ξένα. Το πρώτο αφήγημα όμως για ταξίδι στο φεγγάρι το έγραψε ο Λουκιανός και οι πρώτοι αστροναύτες ήταν ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος και ο πρώτος υπερήρωας ο Ηρακλής και όλα αυτά τα στοιχειά, οι νεράιδες και τα τέρατα που βλέπουμε στις ταινίες, είναι ουσιαστικά αυτά τα μυθολογικά αρχέτυπα, αν τα ψάξει κανείς θα τα βρει στην ελληνική μυθολογία. Έτσι λοιπόν αυτή η ταινία έγινε πριν απ’ όλα για να δώσει έναν φόρο τιμής σε όλους αυτούς που κάνανε αυτές τις ταινίες.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους σκηνοθέτες που μου εμπιστεύθηκαν τις ταινίες τους, τους κριτικούς και τους συγγραφείς. Τα αποσπάσματα ταινιών που θα δείτε δεν είναι trailers, ούτε σκηνές, σε κάθε ταινία πήρα τα πλάνα που θεωρώ ότι δείχνουν την ψυχή της και τα μοντάρισα με μία χαρακτηριστική μουσική από την ταινία. Έτσι λοιπόν θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντελεστές, τη σεναριογράφο Βίκυ Κασσάνδρα, την υπεύθυνη φωτογραφίας Κατερίνα Μαραγκουδάκη, τον μοντέρ Γιώργο Ζάρα, τον μουσικό που είναι ταυτόχρονα κριτικός κινηματογράφου Άκη Καπράνου. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω πολλούς νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς, γιατί για την ταινία έγινε οντισιόν για τους ρόλους των ηθοποιών. Γιατί σαν λάτρης του παραμυθιού δεν θα ήθελα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ που θα ήταν μόνο ντοκιμαντέρ, είπα λοιπόν να το διανθίσω με κάποιες σκηνές και οι 4 κοπέλες η Νάνσυ, η Στέλλα, η Αναστασία και η Δήμητρα υποδύονται ρόλους σε μικρά σκετσάκια που είναι ένας πρόλογος στην κάθε ενότητα της ταινίας. Είναι πάρα πολύ καλές γιατί παίζουν ουσιαστικά χωρίς λόγο, με την μουσική και την κίνησή τους. Επίσης να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Ντίνο, τον Κυριάκο Κοσμίδη το χορογράφο που παίζει κι αυτός στην ταινία και ιδιαίτερα να ευχαριστήσω την Αγγελική Φράγκου σε ένα ρόλο- έκπληξη. Να ευχαριστήσω το περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ και τους παραγωγούς αυτής της ταινίας. Ξέρετε αυτή η ταινία έγινε με ένα κριτήριο: την αγάπη μου για το είδος και θέλω να ευχαριστήσω τον συνεργάτη μου για 20 χρόνια Βαγγέλη Αντωνόπουλο που έχει αναλάβει την τεχνική διεύθυνση της ταινίας μέσω της εταιρείας του CRYSTAL VISION και το Κέντρο Κινηματογράφου που έδωσε μια μικρή ενίσχυση για να γίνει αυτή η ταινία. Τέλος ευχαριστώ όλους εσάς και σας καλώ να ανακαλύψετε τα μυστικά αυτού του κουτιού που θα ανοίξουμε αμέσως τώρα. Ευχαριστώ πολύ."


Η Cult συναντά τον Δημήτρη Παναγιωτάτο στην προβολή του "Ξένες Σε Ξένη Χώρα"





Κυνόδοντας [Dogtooth] (2009)

Director: Γιώργος Λάνθιμος
Genre: Drama
Country:
Preview: Κυνόδοντας

by Maiya
Η ιστορία αφορά μια ελληνική οικογένεια η οποία διαμένει σε ένα άνετο και απομονωμένο σπίτι κάπου στη μέση του πουθενά. Οι γονείς έχουν επιβάλλει στα 3 τους παιδιά την αποδοχή μιας εντελώς παραμορφωμένης και αλλοπρόσαλλης πραγματικότητας κρατώντας τα πεισματικά σε πλήρη αποχή από τον «εκτός σπιτιού» κόσμο.
Με το που ξεκίνησε η ταινία κατάλαβα ότι θα είχα πρόβλημα ως προς την αντιμετώπισή της. Ακολουθείται μια σειρά εντελώς ανεξήγητων και ηλίθιων με την πρώτη ματιά καθημερινών γεγονότων τα οποία στη συνέχεια λαβαίνουν τέτοιες διαστάσεις που αναρωτήθηκα πολλές φορές κατά τη διάρκειά τους γιατί να μπει κάποιος στον κόπο να προβάλλει τέτοιες ανώριμες και ουσιαστικά «κενές» εικόνες ανθρώπων που επέλεξαν –είτε κατά βούληση είτε όχι- να μπουν σε μια σφαίρα παραλόγου και μοναχισμού. Δεν ξέρω αν το μήνυμα που προσπάθησαν να περάσουν οι δημιουργοί ήταν η οικογένεια και μια πιθανή μετεξέλιξή της αλλά σίγουρα αυτό που κατάφεραν απέχει κατά πολύ από οποιαδήποτε επίτευξη του παραπάνω στόχου ή πιθανών εναλλακτικών συμβολισμών.
Αλλοίωση των ορισμών κάθε απλού πράγματος ή ιδέας είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που κυριαρχούν. Γονείς να δίνουν αλλόκοτες ερμηνείες αντικειμένων στα παιδιά τους για να τα προστατεύσουν (?) και ταυτόχρονα να τα εγκλωβίσουν ουσιαστικά στη γνώση του σπιτιού και της αυλής τους. Εκδρομή γι’ αυτούς είναι υλικό κατασκευής πατωμάτων, θάλασσα ένα είδος πολυθρόνας, πληκτρολόγιο το αιδοίο της γυναίκας και ζόμπι ένα μικρό κίτρινο λουλούδι.

Σκηνές απαθούς και εντελώς αντιαισθητικού σεξ που κατέχουν βασικό ρόλο σχεδόν στα 2/3 της ταινίας (κάτι που με προκαλεί να ξανατονίσω την αγανάκτησή μου στις ελληνικές ταινίες που κατά κόρον χρησιμοποιούν σκηνές σκληρού ή μη πορνό προς τιμή της υψηλής θεαματικότητας. Κάπου απλά χάνει το νόημά του όλο το θέμα επιτέλους…).
Καμία εξήγηση για το πώς αυτή η οικογένεια κατέληξε να μεγαλώσει τα παιδιά της με αυτόν τον αχαρακτήριστο τρόπο. Καμία εξήγηση για το πού, πώς και πότε χάθηκε ένα αναφερόμενο τέταρτο παιδί της οικογένειας. Καμία εξήγηση για υπονοούμενα που αφήνονται σχετικά με το αν τα παιδιά τελικά είναι εξ’ αίματος απόγονοι των γονιών ή όχι. Γενικά καμιά απολύτως εξήγηση για σεναριακές τρύπες με μέγεθος χοάνης ανεμοστρόβιλου. Αδιάφορες ερμηνείες, αδιάφοροι χαρακτήρες, αδιάφορο περιβάλλον, αδιάφορη (ή ανύπαρκτη?) μουσική επένδυση, χαοτικά κενοί διάλογοι, πολλά ερωτηματικά, καμία οπτική ή ακουστική ή αισθητική ικανοποίηση, κανένα νόημα, κανένας στόχος, κανένας συμβολισμός. Απλά μια εικόνα παρμένη από ένα τίποτα, με άφθονα στοιχεία παράνοιας και μία κατάληξη λίγο πριν τους τίτλους τέλους που οδηγεί στον απόλυτο μηδενισμό των 90 λεπτών που προηγήθηκαν. Εάν βέβαια υποθέσουμε πολύ αισιόδοξα ότι κάπου κρύφτηκε καλά ένα ήδη αόρατο νόημα.
Και καλό θα ήταν να μην μεταφέρω τα σχόλια που ακούστηκαν με το τέλος της ταινίας από τους υπόλοιπους που βρισκόντουσαν στην κινηματογραφική αίθουσα μαζί μου γιατί το κείμενό μου αυτόματα θα γίνει rated R.

Rating: 2,0/10