ΝΥΧΤΑ -5-
Δευτέρα 21/09





Mary and Max (2008)

Director: Adam Elliot
Genre: Animation, Comedy, Drama
Country:
Preview: Mary and Max

by Crow
O Adam Elliot, σκηνοθέτης του συγκινητικού και πολυβραβευμένου short animation "Harvie Krumpet" επιστρέφει με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Πιστός στο ύφος του μας παρουσιάζει το καινούριο του δημιούργημα σε stop motion animation (για την ακρίβεια claymation) αγγίζοντας και πάλι με μεγάλη ευαισθησία και χιούμορ τις "ιδιαιτερότητες" των ανθρώπων και τις μεταξύ τους σχέσεις.
Το "Mary and Max" μας αφηγείται την ιστορία ενός 8χρονου κοριτσιού από την Αυστραλία που για να ξεφύγει από την μοναξιά του ξεκινάει να αλληλογραφεί με έναν 40χρονο άγνωστο με σύνδρομο Asperger στην Ν.Υόρκη. Μεταξύ τους αναπτύσσεται σταδιακά μια δυνατή και ειλικρινής φιλία που κρατάει για χρόνια. Μέσα απ' αυτή τη σχέση βλέπουμε τους ήρωες να εξελίσσονται και παρά τις ιδιαιτερότητές τους να αντιμετωπίζουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο την πραγματικότητα.

Αν και animation κατά την γνώμη μου απευθύνεται περισσότερο σε ενήλικες καθώς τα θέματα που θίγει κάθε άλλο παρά για παιδιά είναι. Απόρριψη, αυτοκτονία, κατάθλιψη, αλκοολισμός, αγοραφοβία, διάφορες ψυχώσεις, σεξουαλικές προτιμήσεις, θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι μερικά από αυτά. Και όπως και στα προηγούμενα μικρού μήκους animation κύριο λόγο έχει το θέμα της ιδιαιτερότητας, αυτή τη φορά με τη μορφή του αυτισμού. Όλα αυτά τα δίνει με ένα υπέροχα γλυκό κι αστείο τρόπο που όχι μόνο δεν μειώνει καμία κοινωνική ομάδα αλλά καταργεί κάθε είδους ρατσισμό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το αισθητικό κομμάτι, με τις αντιθέσεις από τον κόσμο του κοριτσιού στην επαρχεία σε τόνους του καφέ στον γκρίζο του ενήλικα της μεγαλούπολης. Κοινό στοιχείο και στα δύο η χρήση του κόκκινου που δίνει έμφαση στα πιο σημαντικά και συμβολικά στοιχεία. Όπως και στα προηγούμενα έργα του Elliot μεγάλο μέρος κατέχει η αφήγηση αλλά για πρώτη φορά δίνει φωνή και στους πρωταγωνιστές της ιστορίας του κάνοντάς το πιο δυναμικό και άμεσο. Χωρίς να θέλω να μειώσω τις προηγούμενες δημιουργίες του πιστεύω ότι είναι το πιο αξιόλογο κομμάτι της φιλμογραφίας του και αναμφισβήτητα ένα διαμαντάκι στην κατηγορία του animation.







Nightmares In Red, White & Blue (2009)

Director: Andrew Monument
Genre: Documentary
Country:

by Crusader of Melnibone
Ντοκιμαντέρ για την ιστορία του κινηματογράφου έχουν υπάρξει πολλά κι αυτό είναι ακόμη ένα. Πιο συγκεκριμένα, οι Εφιάλτες μας πάνε ένα ταξίδι στο είδος του τρόμου, ξεκινώντας από την απαρχή της κινηματογραφικής ιστορίας, μέχρι και τη δεκαετία που διανύουμε, αλλά περιορίζεται στις αμερικάνικες παραγωγές. Αυτό βέβαια όχι μόνο δικαιολογείται, αλλά με βάση τη διάρκειά του (90+ λεπτά), θα μπορούσε/έπρεπε να είναι περισσότερο εξειδικευμένο. Κι αυτό γιατί η ιστορία του αμερικάνικου τρόμου απλά-δε-χωράει σε μιάμιση ώρα.

Την χρονολογική μετάβαση ουσιαστικά κατευθύνουν τα σχόλια και οι ιστορίες που έχουν να διηγηθούν μερικοί εκ των μεγαλύτερων ‘masters of horror’, ο στιλάτος και καυστικός George Romero, ο μέγας γνώστης και θεούλης John Carpenter, αλλά και οι Brian Yuzna, Mick Garris, Joe Dante, Larry Cohen, Roger Corman έως τον σύχρονο Darren Lynn Bousman, από αποσπάσματα συνεντεύξεών τους. Την αφήγηση αναλαμβάνει ακόμη μία cult φυσιογνωμία, αυτή του Lance Henriksen! Βεβαίως μπορεί να αναγνωρίσει κανείς ότι λείπουν αρκετά ονόματα, όπως αυτά των Wes Craven, Guillermo Del Toro κ.α. των οποίων εξάλλου οι ταινίες συμπεριλαμβάνονται στο αφιέρωμα. Τα σχόλια των σκηνοθετών συνοδεύουν σκηνές από τις πιο αντιπροσωπευτικές ταινίες τρόμου, μεταβαίνοντας από δεκαετία σε δεκαετία και από κουλτούρα σε κουλτούρα, με σχεδόν αμερόληπτο τρόπο και ισάξιες μοιρασιές. Όπως είναι λογικό, ο κάθε λάτρης του horror θα βρει αγαπημένες του ταινίες να λείπουν ή να μην τους δίνεται η πρέπουσα σημασία, αλλά όλα αυτά είναι υποκειμενικά. Το ρεζουμέ που γίνεται στο Nightmares είναι μία κατάλληλη εισαγωγή για κάποιον που ξεκινάει με τον τρόμο, κάποιες βασικές γνώσεις παραγωγών και συντελεστών που επηρέασαν το πιο παρεξηγημένο είδος στην ιστορία του κινηματογράφου και τον αντίκτυπο που είχε αυτό σε κάθε γενιά. Ενώ λοιπόν θα μπορούσε να αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο μιας ντοκιμαντερίστικης σειράς τρόμου, αντί μια συνοπτική ματιά, κι ενώ δεν είναι ‘αρκετό’ για όσους γνώστες ψάχνουν μια ανάλυση σε βάθος, το Nightmares In Red, White & Blue παίρνει τον τρόμο στα σοβαρά, μία έκθεση υπεράσπισης της σημασίας του για εμάς τους λάτρεις, αλλά και προς όσους τον υποτιμούν!

Rating: 6,0/10





Exte [Ekusute] (2007)

Director: Shion Sono
Genre: Horror
Country:

by Maiya
Η ιστορία ξεκινάει με μία κοπέλα η οποία πέφτει θύμα δολοφονίας από κάποιους που αφού τη βασανίσουν και της αφαιρέσουν τα όργανά της, λίγο πριν τη θανατώσουν την κουρεύουν εντελώς. Φαίνεται όμως ότι τα ίδια τα μαλλιά της δεσποινίδος δεν συμφωνούν μιας και αρχίζουν να μεγαλώνουν κυριολεκτικά μέσα στο ίδιο το νεκρό σώμα της και αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο αυτών των τριχών.
Μία ταινία με μπόλικη τριχοφυΐα που αντιβαίνει κάθε κανόνα του ορισμού τρόμου βάζοντας την έννοια αυτή σε πολύ παράξενα και πρωτότυπα standards. O Sono παίρνει ένα χτυπητό χαρακτηριστικό των περισσότερων J-horrors, τα μακριά, μαύρα μαλλιά και τα κάνει αυτά καθαυτά τον υπερφυσικό δολοφόνο σε μία ακόμα παράξενη και ιδιόμορφη ταινία του. Βλέπουμε να ασχολείται με τα φετίχ κάποιων ανθρώπων, με τις υποσυνείδητες φοβίες που εκφράζονται -ή όχι- μπροστά σε κάτι φαινομενικά άκακο, αβλαβές και εντελώς ξεκάρφωτο με την ορολογία του τρόμου όπως τον αντιμετωπίζουμε σήμερα. Δεν θα δούμε μπόλικο αιματοκύλισμα αλλά μπόλικες τρίχες σε σημείο που και ο πιο αναίσθητος να αρχίζει να αισθάνεται φαγούρα.

Το στοιχείο μιας εντελώς σουρεαλιστικής εκδικητικής μανίας κάνει την εμφάνιση του χωρίς βέβαια να επιχειρηματολογείται και το κριτήριο της επιβολής τιμωρίας. Θα αντιμετωπίσουμε και αρκετές κωμικές σκηνές που όχι μόνο δεν σε βγάζουν από το κλίμα αλλά ίσα ίσα προσδίδουν μεγαλύτερη ένταση στο παράδοξο που κατακλύζει την συγκεκριμένη ταινία. Τέλος να αναφέρω ότι η κάθε υποψήφια κομμώτρια θα πρέπει να τοποθετήσει στην ταινιοθήκη της σαν must το φιλμ αυτό μιας και έχει αρκετές συμβουλευτικές προσθήκες κομμωτικής. Κατά τη γνώμη μου απολαυστικότατο για όσους έχουν και την ελάχιστη εμπειρία σε ιαπωνικό κινηματογράφο. Οι υπόλοιποι παίρνετε ρίσκο.

Rating: 7,0/10




Nα σημειώσουμε ότι στην προβολή της συγκεκριμένης ταινίας μας επισκέφτηκε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης Shion Sono, λέγοντας δύο λόγια για την συγκεκριμένη δημιουργία του και δίνοντας τις ευχαριστίες του για την προτίμησή μας, στα ελληνικά παρακαλώ όπως θα δείτε και στο αποκλειστικό βιντεάκι του themoviescult.gr που ακολουθεί.








Salvage (2009)

Director: Lawrence Gough
Genre: Horror
Country:

by Vincent
Μία κοπελίτσα επισκέπτεται την μητέρα της για Χριστούγεννα σε ένα μικρό προάστιο της Αγγλίας. Με το που φτάνει όμως μάνα και κόρη μαλώνουν και η κοπέλα πηγαίνει στο απέναντι σπίτι που μένει μία φίλη της. Στα καλά καθούμενα σκάνε οι ειδικές δυνάμεις του στρατού και διατάζουν όλους τους κατοίκους να κλειστούν στα σπίτια τους. Η μητέρα όμως ανησυχεί για την κόρη της και δεν ακολουθεί πλήρως τις διαταγές ειδικά όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους και σκοτώνει κόσμο για την πλάκα του.

Ταινία τρόμου που βασίζεται πολύ στην ατμόσφαιρα. Το πρώτο μισάωρο κυλάει ευχάριστα με την αγωνία μας να μεγαλώνει καθώς ο σκηνοθέτης προφανώς λόγω έλλειψης budget δεν μας δείχνει τι είναι αυτό που επιτίθεται στον κόσμο. Άλλο ένα ωραίο στοιχείο είναι ότι δεν καταλαβαίνεις από την αρχή ποιος είναι ο πρωταγωνιστής και έμενα προσωπικά μου φάνηκε απρόσμενο που ήταν τελικά η μητέρα. Η ώρα περνάει, το τέρας συνεχίζει να σκοτώνει, η μητέρα συνεχίζει να ψάχνει την κόρη της και κάπου εκεί έρχεται η πρώτη μικρή ξενέρα που δεν κρατάει ευτυχώς για πολύ. Τελικά ο σκηνοθέτης αποφασίζει λίγο πριν το τέλος να μας δείξει πως είναι αυτό το τέρας επιτέλους και κάπου εκεί ανεβαίνει ερμηνευτικά και η πρωταγωνίστρια όσο μπορεί βέβαια. Στο τέλος ο σκηνοθέτης μας πετάει και την δεύτερη ξενέρα καθώς τελειώνει την ταινία με πολύ υπερβολικό και αχρείαστα δραματικό τρόπο.
Συνοψίζοντας το Salvage διαθέτει ωραία ατμόσφαιρα, ηθοποιούς που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και δίνει την εντύπωση ότι είναι μία οργανωμένη προσπάθεια για βγει ότι καλύτερο γίνεται σύμφωνα με τα μέσα που διέθετε η παραγωγή κι αυτό ο θεατής πάντα το εκτιμάει. Δεν είναι τίποτα το πολύ ιδιαίτερο αλλά «βλέπεται».

Rating: 6,0/10