ΝΥΧΤΑ -3-
Σάββατο 19/09





Louise-Michel (2008)

Director: Gustave de Kervern, Benoit Delepine
Genre: Comedy
Country:

by Crow
Φαίνεται πως η οικονομική κρίση επιρρέασε και τις φετινές συμμετοχές στο AIFF καθώς είναι η δεύτερη ταινία του προγράμματος που έχει σαν θέμα τις μαζικές απολύσεις. Αυτή τη φορά η κρίση χτυπάει ένα εργοστάσιο υφαντουργίας στη Γαλλία. Ένα ωραίο πρωινό λοιπόν οι εργαζόμενες φτάνουν στο εργοστάσιο για να το βρούν άδειο, αφου εν μια νυκτί -παράλληλα με το εταιρικό πάρτυ που είχε οργανωθεί προς τιμήν τους- η εταιρεία την είχε κάνει για αλλού! Με μια πενιχρή αποζημίωση στο χέρι και την απογοήτευση στο μάτι οι εργαζόμενες μαζεύονται σε ένα μπαρ για να δουν τι θα κάνουν. Η Λουίζ, προτείνει με τα χρήματα της αποζημίωσης να προσλάβουν έναν επαγγελματία δολοφόνο να σκοτώσει το αφεντικό τους. (Κι εδώ αναρωτιέμαι πόσοι άραγε που διαβάζουν αυτό το άρθρο να το έχουν σκεφτεί;) Στην πορεία όμως ο δολοφόνος αποδεικνύεται ότι δεν είναι και τόσο επαγγελματίας, και οι μέθοδοί κάπως ανορθόδοξες... Το αποτέλεσμα, μια σειρά από λάθη που συνθέτουν αυτή τη μαύρη κωμωδία.

Πέρα από τις κωμικοτραγικές καταστάσεις το "Louise-Michel" αποτελεί ένα κατηγορώ για τα προβλήματα της σύχρονης κοινωνίας χωρίς να περιορίζεται στα όρια της Γαλλίας. Αναρχική και καυστική ίσως ενοχλήσει με κάποιες φαινομενικά "άκυρες" καταστάσεις αλλά έτσι κι αλλίως αυτος είναι ο λόγος ύπαρξής της. Όχι μόνο να ψυχαγωγήσει αλλά να ενοχλήσει και να προβληματίσει. Θα προτιμούσα βέβαια από μια "στρατευμένη" ταινία να δω πιο εμπνευσμένες ατάκες αντί για μια κωμωδία καταστάσεων αλλά ακόμα κι έτσι πετυχαίνει τον σκοπό της. Τέλος, ένα θέμα που με απασχολούσε κατά την διάρκεια της ταινίας αλλά ακόμα περισσότερο με το αινιγματικό φινάλε της ήταν η μάλλον ελλειπής ανάλυση των χαρακτήρων. Αλλά κι αυτό εξηγείται λίγο πριν τους τίτλους τέλους. Χρήσιμο hint για να γίνει κατανοητό το δισυπόστατο των χαρακτήρων,η ταινία πήρε τον τίτλο της από την Louise-Michel(1830-1905), γαλλίδα αναρχική και φεμινίστρια, γνωστή και ως κόκκινη παρθένος της Μονμάρτης,ή Clemence.







Anvil! The Story of Anvil (2009)

Director: Sacha Gervasi
Genre: Documentary, Music
Country:

by Maiya
Οι Anvil είναι ένα καναδικό συγκρότημα- φαινόμενο διότι ενώ υπάρχουν για πάνω από 30 χρόνια στα μουσικά δρώμενα, ποτέ δεν κατάφεραν να προωθηθούν, να διαφημιστούν και να μπουν στην «εμπορική» σφαίρα των υπολοίπων γνωστών metal συγκροτημάτων. Και το φαινόμενο στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι απλά η πολύχρονη επιμονή τους να αυτοπροωθούνται αλλά το γεγονός ότι επί τόσες δεκαετίες συνεχίζουν να προσπαθούν ενωμένοι χωρίς να διασπαστούν σαν συγκρότημα. Όπως αναφέρει μέσα σε αυτό το ντοκιμαντέρ και ο Slash των Guns ‘n Roses “είναι ελάχιστα τα συγκροτήματα που δεν χωρίστηκαν ποτέ, όπως οι Rolling Stones, οι Who και οι Anvil.» Η διαφορά βέβαια είναι ότι τα δύο πρώτα γκρουπς κατέχουν φήμη και δόξα παγκόσμιας εμβέλειας ενώ αντίθετα οι Anvil έζησαν την πιο δοξασμένη στιγμή τους για 15 λεπτά της ώρας σε ένα γεμάτο χώρο συναυλιών στην Ιαπωνία μιας και ήταν το συγκρότημα που άνοιγε το συγκεκριμένο φεστιβάλ.

Πιο συγκεκριμένα στο ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε παρακολούθησα ένα 90λεπτο βιογραφικό αυτού του συγκροτήματος και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με την πάροδο των χρόνων να μπει μπροστά σε δισκογραφικές εταιρείες μιας και δεν διέθεταν τα απαραίτητα ποσά χρημάτων ή την διάθεση να προσαρμοστούν σε όρους και διαβουλεύσεις εταιρικών «τεράτων» που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η συνεχής εισροή κερδών και όχι η αντικειμενική εικόνα ενός καλλιτέχνη. Βλέπουμε μια αξιέπαινη προσπάθεια μετ’ εμποδίων αυτών των ανθρώπων να υπερβούν τα δεδομένα που προσπαθούν να τους επιβληθούν, να συνεχίζουν να πιστεύουν στην αξία τους ακόμα κι όταν κανένας άλλος δεν πιστεύει στους ίδιους, να μένουν αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλο παρ’ όλες τις συγκρούσεις μεταξύ τους, να αλληλοστηρίζονται και να πιστεύουν σε ένα όνειρο που το κράτησαν αληθινό σχεδόν σε όλη τους τη ζωή και συνεχίζουν μέχρι σήμερα όντας πλέον στην πέμπτη δεκαετία της ζωής τους.
Μπορεί λοιπόν να μην είναι το γαμάτο συγκρότημα με την γαμάτη μουσική αλλά αξίζει να δείτε αυτό το αφιέρωμα μόνο και μόνο γιατί καταφέρνει με ένα σχεδόν συγκινητικό τρόπο να μας δείξει ότι υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στη δύναμη της δημιουργικότητάς τους και μοιράζονται ένα όνειρο με πίστη και ελπίδα.

Rating: 8,0/10







The Damned United (2009)

Director: Tom Hooper
Genre: Drama
Country:

by Crusader of Melnibone
The Damned United. Ο τίτλος βέβαια αναφέρεται στην Leeds United, τον αγγλικό ποδοσφαιρικό σύλλογο που έκανε θραύση σε όλες τις εθνικές του διοργανώσεις στα ‘60s και ‘70s. Όμως την ταινία δεν απασχολεί τόσο η ομάδα, όσο ο Brian Clough, ο μάνατζερ που ανέλαβε τα ηνία της το 1974, μετά την μεταπήδηση του μέχρι τότε στρατηλάτη τους, Don Revie, από την Leeds στην εθνική ομάδα της Αγγλίας. Ο Clough, μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του, Peter Taylor, προσπαθούν να αλλάξουν τη νοοτροπία της καινούριας τους ομάδας, η οποία φημιζόταν για το σκληρό και βρώμικο ποδόσφαιρο επί Revie, ενώ ανατρέχουμε και στην πρόσφατη καριέρα τους από το 1968 που βρίσκονταν σε μια μικρή ομαδούλα της Β’ Κατηγορίας, με ένα λασπωμένο γηπεδάκι, ονόματι Derby.

Όλο το παιχνίδι κάνει ο Michael Sheen, ο γνωστός μας Lucian των Underworld, που σαφώς ξεχωρίζει, υποδυόμενος έναν εξαιρετικά επιδειξιομανή και εγωιστή προπονητή που θυσιάζει τα πάντα για να τακτοποιήσει τις προσωπικές του βεντέτες. Πεντακάθαρη φωτογραφία και υπερβολική γραφικότητα στην ερμηνεία του Sheen δεν της δίνουν την πολυπλοκότητα ενός δράματος, αλλά κρατούν σχεδόν αμείωτο το ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται για την ιστορία μιας ομάδας προς μια χρυσή κατάκτηση, δεν πρόκειται για μια πορεία ξεγραμμένων προς τη νίκη, δεν υπάρχει τίποτα που να συνδέει το The Damned United με άλλες ταινίες αθλητικού περιεχομένου, πόσο μάλλον όταν ακόμα και η προπονητική πορεία του Clough βγαίνει εκτός πλαισίου κεντρικού θέματος, το οποίο αντικαθιστά μια γλυκιά κατάληξη αντρικού δεσίματος. Όσοι δεν γνωρίζουν την ιστορία θα το βρουν ενδιαφέρον σαν ντοκιμαντέρ (παρ’ ότι οι ιστορικές ανακρίβειες είναι πάμπολλες) κι εγώ θα κάνω ανασκαφές να βρω πάλι το football manager. Sweet!

Rating: 6,5/10







This Is Spinal Tap! (1984)

Director: Rob Reiner
Genre: Comedy, Music
Country:

by Maiya
Ισοπεδωτικοί, καυστικοί, με απίστευτο χιούμορ και πολλούς ανώριμους στίχους οι Spinal Tap είναι ένα "φανταστικό" συγκρότημα που περνάει από χίλια κύματα, αναλύει τη ζωή με φιλοσοφικούς παραλληλισμούς ταριχευμένου ταράνδου και ντύνεται σαν τον χειρότερο εφιάλτη Αυστραλού τουρίστα.
Ένα ότι να 'ναι και εντελώς cult οδοιπορικό στον βίο και την πολιτεία ενός μυθιστορηματικού γκρουπ το οποίο να είστε σίγουροι ότι δεν θα σας αφήσει σε χλωρό κλαρί από τα γέλια. Η συγκεκριμένη ταινία παρουσιάζεται υπό τη μορφή ντοκιμαντέρ και μας παραθέτει αποσπάσματα από τη ζωή των Spinal Tap, των αποτυχημένων tour τους, τον αποτυχημένο manager τους, τα αποτυχημένα άλμπουμ τους και το ιστορικό των διαφόρων μελών του γκρουπ που άλλαζαν κατά διαστήματα εξαιτίας περιέργων και πολύ πετυχημένων θανάτων. Και φυσικά τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό γι' αυτούς πέρα από το σεξ, τα drugs, τα σωστά διακοσμημένα πιάτα με φαγητό, οι σαύρες μέσα στα παντελόνια τους, οι ποιοτικές κιθάρες, οι σωστοί ενισχυτές με max volume το σημείο 11 και εννοείται το rock 'n roll!

Όμορφη σκηνοθεσία, “έξυπνοι” και άκρως χιουμοριστικοί διάλογοι, ερμηνείες που σπάσανε σαγόνια και πολύχρωμα κουστούμια συνθέτουν αυτή την ταινία της δεκαετίας του '80 και την κάνουν να μείνει ανεξίτηλη ακόμα και σήμερα.
Ιδανική με παρέα!

Rating: 7,5/10







Rembrandt's J' Accuse (2008)

Director: Peter Greenaway
Genre: Documentary
Country:

by Maiya
Σε αυτό το 90λεπτο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε ένα σύντομο βιογραφικό του Ολλανδού ζωγράφου Rembrandt Harmenszoon van Rijn, και στην πορεία το θέμα περιστοιχίζεται γύρω από ένα πολύ συγκεκριμένο πίνακά του με την ονομασία "Νυχτερινή Περίπολος". Ένα έργο που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία άλλων δημιουργών όπως τη Mona Lisa και τον "Μυστικό Δείπνο" του Leonardo da Vinci και την περίφημη τοιχογραφία της εκκλησίας Sistine Chapel του Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni. Και δεν είναι τυχαία αυτή η ομαδοποίηση διότι όλα αυτά τα έργα έχει διαπιστωθεί ότι ο λόγος που δημιουργήθηκαν δεν ήταν αισθητικός αλλά οι δημιουργοί μέσα από αυτό που γνώριζαν να κάνουν καλύτερα προσπάθησαν να περάσουν κρυφά μηνύματα για συγκεκριμένα γεγονότα και καταστάσεις του κόσμου. Συγκεκριμένα λοιπόν ο κύριος Greenway ασχολείται με το συγκεκριμένο δημιούργημα γιατί όπως πιστεύεται μέσα από αυτό ο Rembrandt αποκαλύπτει τους ένοχους για την δολοφονία ενός επιφανούς προσώπου την περίοδο που ζούσε ο ζωγράφος, περίπου στα μέσα του 16ου αιώνα. Λόγω του ότι υπονομεύει ονόματα μεγάλων οικογενειών που κυριαρχούσαν τότε στην Ολλανδία με μεγάλες επιρροές στην Ευρώπη ο συγκεκριμένος πίνακας ήταν η αιτία να χάσει τα προνόμια του, τον πλούτο του και να καταλήξει να πεθάνει φτωχός και αφανής.

Στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ θα παρακολουθήσετε την ανάλυση 31 από τα συνολικά 51 στοιχεία που καθορίζουν το "κατηγορώ" του Rembrandt στο εξαίσιο αυτό δημιούργημά του το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα αλλά με μία καθοριστικά τραγική επέμβαση-αφαίρεση επάνω του γιατί "κάποιοι" από τότε θεώρησαν πως για να εξακολουθεί να βρίσκεται προς κοινή θέα θα έπρεπε να αφαιρεθεί ένα μεγάλο κομμάτι από την αριστερή πλευρά του πίνακα όπως και έγινε. Πολύ ενδιαφέρον και καθόλου κουραστικό αφού ο σκηνοθέτης φρόντισε με μία μυθοπλαστική αναπαράσταση κάποιων χαρακτήρων - συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του ζωγράφου - να κάνει την αφήγηση και επεξήγηση πιο προσιτή ακόμα και στον πιο αδαή θεατή.

Rating: 7,5/10





Cold Prey [Fritt Vilt] (2006)

Director: Roar Uthaug
Genre: Horror, Thriller
Country:

by Vincent
Κι άλλο θρίλερ από την Νορβηγία με τις σκανδιναβικές χώρες να έχουν αρκετά ενεργή συμμετοχή στο φετινό φεστιβάλ. Στο Fritt Vilt τώρα έχουμε άλλο ένα κλισαρισμένο σενάριο με μία πάρεα να πηγαίνει για σκι και μετά από ένα ατύχημα αναγκάζονται να καταφύγουν σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο. Εκεί τους περιμένει μία δυσάρεστη έκπληξη και η παρέα αρχίζει σιγά σιγά να ξεκληρίζεται. Καλοσκηνοθετημένο θριλεράκι με αρκετά προσεγμένη παραγωγή. Μία από τα ίδια όμως. Χιλιοειπωμένο σενάριο, καθόλου πρωτοτυπία στους φόνους και καθόλου γυμνό (που πάτε ρεεε). Το μόνο που αξίζει να αναφέρω σαν θετικό είναι τα πολύ ωραία τοπία της Νορβηγίας με τον σκηνοθέτη να τραβάει μερικά εντυπωσιακά πλάνα. Αν η ταινία αυτή ήταν ελληνική θα έλεγα ότι είναι μία πολύ καλή προσπάθεια καθώς δεν βλέπουμε συχνά τέτοιου είδους παραγωγές. Μπορεί να ισχύει το ίδιο και για τους Νορβηγούς. Είμαι περίεργος πάντως να παρακολουθήσω και το δεύτερο μέρος του Fritt Vilt.

Rating: 5,5/10







Lesbian Vampire Killers (2009)

Director: Phil Claydon
Genre: Comedy, Horror
Country:

by Crusader of Melnibone
Κι από τη νορβηγική καφρίλα της προηγούμενης νυκτός περνάμε στο συνηθισμένο μας, πλέον, cheesy αγγλικό comedy/horror – more comedy less horror για να είμαστε ακριβείς. Μεγάλη του δύναμη αποτελεί ο τίτλος (εντάξει δεν είναι τόσο cult όσο ο ‘Gay Niggers From Outer Space’… αλλά κάνει), καθώς είναι σίγουρο ότι, πρώτον, θα φέρει στις αίθουσες τις λεσβίες, δεύτερον, τους βαμπιρολάτρεις, τρίτον, τους άντρες, τέταρτον, τους άντρες. Ένας, προσφάτως χωρισμένος, φλωράκος νεανίας θα πάρει τον ευτραφή comic-relief, προσφάτως απολυμένο, κολλητό του για ένα ταξιδάκι αναψυχής. Εκεί στην εξοχή, λοιπόν, θα συναντήσουν ένα τσούρμο τσίτσιδες που δήθεν ερευνούν τους αρχαίους βαμπιρικούς μύθους της τοποθεσίας και όλοι μαζί θα διαγωνιστούν στην ασχετοσύνη και ακυρίλα τους.

Το LVK βαδίζει φανερά στα χνάρια των φημισμένων τελευταία αγγλικών παραγωγών, όπως το Shaun of the Dead του Edgar Wright. Από το πρώτο λεπτό, μάλιστα που μας παρουσιάζεται η εισαγωγή του μύθου, η καλογυαλισμένη παραγωγή και καλλιτεχνική επιμέλεια βγάζει μάτια – και μου ήρθε στο νου πώς θα έπρεπε να είναι το φετινό Blood The Last Vampire! Το χιούμορ διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας σε ένα υπερβολικό, και υποβοηθούμενο από τα εφέ και το μοντάζ, τόνο, που ίσως, αν το δείτε μόνος, το βρείτε ξεχειλισμένο. Αλλά η γεμάτη αίθουσα του Δαναού παρασύρθηκε σε γέλια και χειροκροτήματα και μέχρι κάποιο σημείο το καταδιασκέδασα. Βέβαια, ο κύριος πρωταγωνιστής δεν επαληθεύει σε καμία περίπτωση το θρύλο που περιμένουμε να δούμε, και για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα δύο όμορφα κορίτσια της παρέας έχουν δυο λεπτά συμμετοχής, αφού μετά τον άδικο τεμαχισμό τους (παρεμπιπτόντως, εδώ το αίμα αντικαθιστά μια λευκή γλίτσα) οι άλλες δύο συντρόφισσες ερευνήτριες παίρνουν την πρωταγωνιστική σκυτάλη, όμως δε διακρίνονται ούτε για τα κάλλη τους ούτε για τα ερμηνευτικά τους ταλέντα (αλλά οι βαμπίρισσες τα σπάνε). Εν ολίγοις, αγνοήστε το πρωταγωνιστικό αντρόγυνο και αφεθείτε στο αναμενόμενο μεν, ικανοποιητικά σερβιρισμένο δε, χαβαλεδιάρικο κατρακύλισμα της αποστολής εξόντωσης απέθαντων λεσβιών!
Για το sequel με τους gay werewolves, μη μου πείτε ότι θα τρέξουν οι γυναίκες. Αδικία ε;

Rating: 6,2/10