ΝΥΧΤΑ -1-
Πέμπτη 17/09





Ένθετο: Οι Χειρόγραφοι Υπότιτλοι της Σαραγόσα

by Maiya
Ξεκίνησε λοιπόν με μεγάλες προσδοκίες και το φετινό φεστιβάλ και ξεκίνησα κι εγώ για την πρώτη μου φεστιβαλική εμπειρία στην Cult με εναρκτήρια ταινία για μένα Το Χειρόγραφο Της Σαραγόσα – aka The Saragossa Manuscript αγγλιστί, aka Rękopis znaleziony w Saragossie πολωνιστί, έτσι γιατί εμείς είμαστε και γλωσσομαθείς - μία πολωνική ασπρόμαυρη ταινία του 1965 σε σκηνοθεσία του Wojciech Has. Η μπομπίνα της συγκεκριμένης ταινίας όπως επίσης και των περισσότερων που θα αναφερθούν στο cult αφιέρωμα του φεστιβάλ θα αναπαράγονται από φιλμ 35mm, εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί αυτή την εποχή όπως πληροφορηθήκαμε, έτσι για να νιώθουμε λίγο περισσότερο μέσα στο κλίμα. Μην περιμένετε όμως να σας παραθέσω και συνέχεια για την συγκεκριμένη ταινία φίλοι μου. Διότι υπήρξε ένα μικρό προβληματάκι στο μόλις πρώτο τέταρτο της προβολής. Εκεί που βολευτήκαμε όλοι μια χαρά στις θεσούλες μας χωρίς κανένα πρόβλημα, χωρίς καμία χρονική καθυστέρηση, χωρίς τίποτα απολύτως που να μου δημιουργήσει το παραμικρό συννεφάκι δυσφορίας, ξεκινάει όμορφα όμορφα η ταινιούλα μας με αγγλικούς υπότιτλους και τους αντίστοιχους ελληνικούς από κάτω. Και ξαφνικά περίπου στο πρώτο 15λεπτο οι ελληνικοί υπότιτλοι σταμάτησαν να εμφανίζονται στην οθόνη. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν το παρατήρησα αμέσως, αλλά κάποια (λίγο μεγάλης ηλικίας άτομα) άρχισαν να διαμαρτύρονται όλο και πιο έντονα με αποτέλεσμα η ταινία να διακοπεί προσωρινά μέχρι να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Πέρα από μερικά γιουχαΐσματα που ακούστηκαν όλοι μας περιμέναμε υπομονετικά να δούμε αν θα γίνει κάποιου είδους ανακοίνωση για το συγκεκριμένο πρόβλημα. Ανακοίνωση έγινε από κάποιους κυρίους του φεστιβάλ και του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ το οποίο συμμετέχει στην διοργάνωση του cult αφιερώματος. Το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν να συνεχιστεί η προβολή της ταινίας με αρκετή καθυστέρηση και χωρίς ελληνικούς υπότιτλους, να επιστραφούν τα χρήματα στους κυρίους και στις κυρίες που δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν την ταινία όπως θα ήθελαν και επίσης οι κάτοχοι μηδενικών εισιτηρίων να καλυφθούν με μία λευκή πρόσκληση του φεστιβάλ για κάποια άλλη ταινία. Δόθηκε η υπόσχεση πως θα κανονιστεί επαναληπτική προβολή με ελληνικούς υπότιτλους αυτή τη φορά μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα. Εγώ δυστυχώς αποχώρησα διότι είχα κι άλλη προβολή αμέσως μετά και σίγουρα δεν θα προλάβαινα ούτε με βιτριόλι στον πωπό μου.

Θα μου πείτε εντάξει, παρουσιάστηκε ένα τεχνικό πρόβλημα ας μην το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα. Αν και διαφωνώ γιατί πολύ απλά μπορώ να αναφέρω τουλάχιστον 10 διαφορετικούς λόγους που δεν θα έπρεπε να παρουσιαστεί κανένα πρόβλημα, δεν θα σταθώ εκεί προς το παρόν. Αυτό που πραγματικά με αγανάκτησε όπως και πάρα πολλούς άλλους ήταν η συμπεριφορά των υπευθύνων του κινηματογράφου ΔΑΝΑΟΣ. Πολύ απλά οι κύριοι θεώρησαν σωστό και πρέπον να δείξουν τη δυσαρέσκειά τους προς το κοινό αναφέροντας δυνατά μεταξύ τους ότι «Μα αν είναι δυνατόν! Τι πρόβλημα έχουν και δεν μπορούν χωρίς ελληνικά?» ή το αμέσως πιο τραγελαφικό «Επιτέλους σε αυτή τη χώρα να μάθουμε αγγλικά γιατί πολύ έχουμε καλομάθει με υπότιτλους και βλακείες» (!!!!!) Ε, όχι κύριε δεν μπορεί ο κάθε ηλικιωμένος, ο κάθε πιτσιρικάς ή ο κάθε οποιοσδήποτε που είτε δεν γουστάρει τα αγγλικά, είτε δεν έτυχε να είναι γνώστης, είτε πολύ απλά ΑΠΑΙΤΕΙ να δει μια ταινία έτσι όπως ΠΡΕΠΕΙ να προβληθεί σε μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ αίθουσα γιατί ΣΕ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙ για να το καταφέρει, να κάθεται και να σε ακούει να του λες κατάμουτρα τέτοιες αηδίες!!
Δεν θα επεκταθώ άλλο, αλλά πραγματικά είναι λυπηρό το θέαμα μίας κατάμεστης αίθουσας με χαμόγελα και ανυπομονησία να καταλήγει στο να αδειάζει με θυμό και απογοήτευση επειδή κάποιοι δεν φρόντισαν να είναι συνεπείς και οργανωμένοι και κάποιοι άλλοι επειδή πολύ λιτά και σπαρτιάτικα είναι απαράδεκτοι για τις θέσεις τις οποίες κατέχουν.
Άντε και καλή μας αρχή παιδιά!!





Kill Daddy GoodNight [Das Vaterspiel] (2009)

Director: Michael Glawogger
Genre: Drama
Country:

by Vincent
Πρεμιέρα του Φεστιβάλ και ελπίζω να έχω κάνει σωστή επιλογή. Ψιλογεμάτη η αίθουσα με τους περισσότερους να γνωρίζουν των σκηνοθέτη Michael Glawogger από κάποια πολύ καλά ντοκιμαντέρ που είχε γυρίσει στον παρελθόν. Το σενάριο, αρκετά πολύπλοκο, συνδυάζει την ιστορία με την πολιτική αλλά και τα προβλήματα των νέων. Έχουμε έναν τύπο που δεν γουστάρει καθόλου τον πατέρα του, ο οποίος είναι υψηλόβαθμο πολιτικό στέλεχος, και κατασκευάζει ένα βιντεοπαιχνίδι στο οποίο ο εκάστοτε παίκτης βγάζει το άχτι του σκοτώνοντας τον πατερά του (!). Ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, στην ναζιστική Γερμανία με έναν στρατηγό που κρύβει ένα ένοχο μυστικό. Διαταραγμένες προσωπικότητες, προβληματικές οικογένειες και περίεργες καταστάσεις είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της ταινίας η οποία είναι αρκετά μπερδεμένη. Ο Glawogger ακολουθεί τον ντοκιμαντερίστικο τρόπο σκηνοθεσίας και τα καταφέρνει αρκετά καλά προσφέροντας μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και μερικούς εξαιρετικούς διαλόγους. Γενικότερα δεν έβγαλα κάποιο ιδιαίτερο νόημα από όλα αυτά, αλλά αυτό που παρακολούθησα με άφησε ικανοποιημένο. Με μία λέξη θα χαρακτήριζα την ταινία ως «ψαγμένη».

Rating: 6,6/10







Macunaima (1969)

Director: Joaquim Pedro de Andrade
Genre: Comedy
Country:

by Crow
Σε ένα χωριό ιθαγενών στον Αμαζόνιο μια ηλικιωμένη λευκή γυναίκα φέρνει στον κόσμο ένα μαύρο ενήλικο παιδί! Ο Macunaima γεννιέται και το παραμύθι ξεκινάει. Ο σουρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο με λίγα λόγια... Παρά τη σωματική του διάπλαση ο "μικρός" Macunaima παραμένει παιδί με αθώα καρδιά μέχρι τον θάνατο της μητέρας του όποτε και θα φύγει από την πατρική του καλύβα για να ξεκινήσει μα πορεία προς την ενηλικίωση του. Στο δρόμο του θα συναντήσει πολλά παράδοξα, όπως μια πηγή που τα νερά της θα τον μεταμορφώσουν σε λευκό άνδρα. Θα γνωρίσει ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν αλλά κι άλλους που θα τον κυνηγήσουν και θα τον εξαπατήσουν. Θα βιώσει συναισθήματα και καταστάσεις αλλόκοτες.

Σε πρώτο επίπεδο φαίνεται να είναι μια κωμωδία μάλλον περίεργης αισθητικής , μια αλληλουχία περίεργων και καμιά φορά παράτερων καταστάσεων. Στην ουσία όμως αποτελεί μια πολιτική σάτυρα για την κατάσταση που επικρατούσε στην Βραζιλία την εποχή που γυρίστηκε η ταινία. Με τρόπο αλληγορικό και συμβολικό καυτηριάζει το θέμα του ρατσισμού, της εθνικής ταυτότητας, του καπιταλισμού, της επανάστασης. Δυστυχώς μόνο όσοι γνωρίζουν τα προβλήματα της Βραζιλίας μπορούν να καταλάβουν σε βάθος την ταινία και μιας και δεν ανήκω στο συγκεκριμένο target group δεν μπορώ να σχολιάσω περαιτέρω το νοήμά της. Σίγουρα πρωτοποριακή για την εποχή της και απαλλαγμένη από κλισέ αποτελεί μια διαφορετική ταινία που όμως στα μάτια ενός σύγχρονου θεατή φαίνεται απλά διασκεδαστική και ελαφρώς αλλοπρόσαλλη. Όπως και να 'χει εξακολουθεί να ξαφνιάζει με την αυθεντικότητά της.







Tell-Tale (2009)

Director: Michael Cuesta
Genre: Thriller, Drama
Country:
Preview: Tell-Tale

by Maiya
Ένας χωρισμένος πατέρας υποβάλλεται σε μεταμόσχευση καρδιάς και όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά στη ζωή του με την μικρή του κόρη και την νυν σύντροφό του. Αλλά ξαφνικά ανακαλύπτει τυχαία τον δότη του μοσχεύματός του και ξαφνικά όλα αρχίζουν να παίρνουν μια εντελώς παράξενη πορεία μιας και απ’ ότι φαίνεται η καινούργια του καρδιά αρχίζει να παίρνει τον έλεγχο του κορμιού του αποσκοπώντας σε κάτι αποτρόπαιο...
Μόνο και μόνο επειδή μια ταινία βασίζεται σε μια ιστορία ενός παγκόσμια αναγνωρισμένου συγγραφέα και ποιητή δεν σημαίνει ότι θα είναι και κάτι εντυπωσιακό. Σίγουρα πράγματα. Για να συγκεκριμενοποιηθώ το Tell-Tale βασίστηκε στην σχεδόν ομώνυμη μικρή ιστορία του Edgar Allan Poe, "The Tell-Tale Heart". Η εκδοχή που παρακολούθησα δεν θα πω ότι με απογοήτευσε, όχι κάθε άλλο. Μόλις κατάφερα να βγάλω από το μυαλό μου ότι παρακολουθώ κάτι που εκμοντερνίστηκε από την αρχική πολύ όμορφη και πολύ σκοτεινή του εκδοχή, τότε κατάφερα να απολαύσω καλύτερα το θέαμα. Η ιστορία εξελίχτηκε με όχι και τόσο γρήγορους ρυθμούς, οι εικόνες είχαν την ένταση που τους άρμοζε, αλλά κάτι με ενοχλούσε διαρκώς. Αυτό το κάτι το αντιλήφθηκα μετά το τέλος της ταινίας και ήταν η, κατά τη γνώμη μου, λάθος επιλογή του Josh Lucas στο ρόλο του κεντρικού πρωταγωνιστή. Πολύ συμπαθητικός ηθοποιός, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχε τα «δόντια» για τον ρόλο, ένας ρόλος που απαιτούσε λίγο περισσότερη πυγμή σε πολύ συγκεκριμένες στιγμές, περισσότερη ένταση και καλύτερη απόδοση της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα που βρέθηκε ξαφνικά σε μια κατάσταση εντελώς αλλοπρόσαλλη στην καθημερινότητά του. Αντίθετα η Lena Headey όπως πάντα σε όσες ταινίες κι αν την έχω δει καταφέρνει να επιβληθεί με την παρουσία της και την εξαίσια αισθητική της υποκριτικής της ικανότητας. Οι βίαιες σκηνές αποτυπώθηκαν πολύ προσεκτικά μιας και ο σκοπός της ιστορίας δεν ήταν η splatterιά αλλά το νόημα της εκδίκησης και της αγάπης και πως μπορεί να μετουσιωθούν αυτά τα δύο με τους πιο παράξενους και αφύσικους τρόπους.

Θα μπορούσε ίσως να παραληφθεί το τελευταίο twist λίγο πριν το τέλος, όχι γιατί μου αρέσουν τα happy endings, απεναντίας. Αλλά θεωρώ ότι ήταν περιττό και ίσως λίγο ξεκάρφωτο νοηματικά σε σχέση με τον τρόπο που εξελίχτηκε το σενάριο. Πιστεύω ότι ο σκοπός επιτεύχθηκε και η όποια υπόνοια για κάτι παραπέρα είναι πλεονασμός.
Γενικά δεν θα πω ότι ήταν άσχημο το αποτέλεσμα. Το ευχαριστήθηκα με όσα είχε να μου δώσει. Ενημερώνω απλά ότι για όσους γνωρίζουν το συγκεκριμένο δημιούργημα που προανέφερα του Poe, καλό θα ήταν να μην ξεκινήσουν να δουν την ταινία με αυτό το σκεπτικό, αλλά σαν ένα απλά καλό thriller με ενδιαφέρουσα πλοκή. Το αντίθετο ίσως απογοητεύσει τους γνώστες και τους φανς του σκοτεινού αυτού δημιουργού.

Rating: 5,5/10








Strange Circus [Kimyô Na Sâkasu] (2005)

Director: Shion Sono
Genre: Drama, Thriller
Country:

by Crusader of Melnibone
Ένα κοριτσάκι πέφτει θύμα ερωτικής διαστροφής από τον ίδιο της τον πατέρα, με αποτέλεσμα να ταραχθούν οι αρμονίες του οικογενειακού τρίου – συμπεριλαμβανομένου και της μητέρας. Τώρα, για να μην κάνω και κάποιο spoiler, θα πω ότι έρχονται τα πάνω κάτω, καθώς το πρώτο κομμάτι της ταινίας είναι η απεικόνιση των εμπειριών του κοριτσιού, μέσα από την αφήγηση μίας συγγραφέως. Όταν διακοπεί η αφήγηση, θα περάσουμε σε ένα εντελώς διαφορετικό κομμάτι, για να κάνουμε τις απαραίτητες συνδέσεις. Πρόκειται για ένα καθαρά οικογενειακό δράμα, που κακώς έχει προωθηθεί σαν ταινία τρόμου, με έναν σεξομανή πατέρα που ‘καρφώνει’ ότι κινείται (ξέρω πόσοι θα τον ζηλεύατε), ενώ ταυτόχρονα διδάσκει ηθικές αξίες στις μαθήτριες του σχολείου, στο οποίο είναι διευθυντής. Σαν δήμιος και μαέστρος της γκιλοτίνας, εκκινεί την πλήρη ψυχοσωματική διάλυση της οικογένειάς του, αλλά οι πραγματικοί πρωταγωνιστές-θύματα είναι τα γυναικεία πρόσωπα.

Ο Sono, στην πιο σοβαρή στιγμή του, δεν φοβάται να αναπαραστήσει την έντονη κι αποκρουστική εικόνα κάθε σκέψης και φαντασίωσης και ξεκινά εκεί που τα ευρωπαϊκά δράματα σταματούν (ξου ξου Ευρωπαίοι), κάνοντας το Strange Circus ταινία για λίγους με γερό στομάχι, μολονότι σε παρόμοια θέματα προτιμώ τους πιο μινιμαλιστές μα ουσιαστικούς Κορεάτες. Η εικόνα εδώ έχει τον κυρίαρχο λόγο, υποσκελίζοντας τους χαρακτήρες κατ’ εμέ – αφού μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς δε ζητούν τη συμπόνια μας, όντας όλοι συνυπεύθυνοι. Να πω την αλήθεια όμως, η εικόνα μόνη της, σε συνδυασμό με την αργή εξέλιξη, προκαλεί μια κοιλιά στα μισά, μέχρι ένα συγκλονιστικό τελευταίο εικοσάλεπτο που σε κολλάει στον τοίχο. Με λίγο καλύτερη διαλογική ισορροπία και μεγαλύτερο ενδιαφέρον στους χαρακτήρες του, θα μπορούσε να περάσει πολύ ψηλότερα στις θέσεις εκτίμησής μου. Τολμώ να πω όμως ότι αν ο Chan-Wook ήθελε έναν διαφορετικό επίλογο για την τριλογία του, πολύ πιθανό το Strange Circus να αντικαθιστούσε επάξια το Lady Vengeance!

Rating: 6,3/10