ΝΥΧΤΑ -10-
Σάββατο 26/09





Millennium: The Girl with the Dragon Tattoo (2009)

Director: Niels Arden Oplev
Genre: Thriller, Mystery
Country:
Preview: Millennium: The Girl with the Dragon Tattoo

by Maiya
Ένας μεγαλοεπιχειρηματίας αναθέτει σε έναν δημοσιογράφο την εξιχνίαση της εξαφάνισης της ανιψιάς του η οποία έλαβε χώρα πριν 40 χρόνια. Ο ίδιος o δημοσιογράφος αντιμετωπίζει κατηγορίες για ένα σκάνδαλο σχετικά με συκοφαντικό άρθρο που συνένταξε ο ίδιος δια μέσου της εφημερίδας που εργαζόταν, την Millenium. Από την άλλη παρακολουθούμε την πορεία μίας νεαρής punk hacker η οποία αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα με τον ανάδοχο κηδεμόνα της. Όταν οι δρόμοι του δημοσιογράφου και της νεαρής κοπέλας διασταυρωθούν αρχίζει μια οδύσσεια αποκαλύψεων που θα κλονίσουν μια ολόκληρη οικογένεια. Πριν ξεκινήσω με τις εντυπώσεις μου από την συγκεκριμένη ταινία θα ήθελα να διατυπώσω μια μικρή συμβουλή για όποιον ενδιαφερόμενο. Ποτέ μην δίνετε βάση σε οποιαδήποτε σύνοψη ταινίας παρέχεται πρόχειρα από εκάστοτε υπεύθυνους προβολής ταινιών. Η πλειοψηφία απέχει μακράν από την πραγματικότητα στην οποία περιστοιχίζεται η όποια υπόθεση του φιλμ. Συγκεκριμένα αν διαβάσατε κάπου ότι το Millenium έχει να κάνει με συνομωσίες παγκόσμιας εμβέλειας, μην παρασυρθείτε. Το συγκεκριμένο story δεν αγγίζει όλη την υφήλιο αλλά τις ζωές πολύ συγκεκριμένων ατόμων και η όποια συνομωσία περιορίζεται καθαρά και μόνο στους σεναριακούς χαρακτήρες και πουθενά αλλού.

Προχωρώντας στο ζουμί της υπόθεσης το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκα στην αρχή της ταινίας ήταν μία κλισέ καθοδήγηση σε μία καθόλου πρωτότυπη υπόθεση εξαφάνισης, κακοποίησης, σκανδάλων και αποκαλύψεων με κεντρικό ήρωα έναν (τι άλλο?) δημοσιογράφο και μια κοπέλα όλα τα λεφτά από όποια άποψη. Όμως η συνέχεια ικανοποίησε πολύ περισσότερο από ότι ήλπιζα και περίμενα ίσως. Ομολογώ ότι η εξελικτική μετατόπιση των γεγονότων έγινε με αρκετά αργούς ρυθμούς χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι προκάλεσε την σχετική υπνηλία που συνήθως με πιάνει σε τέτοιας θεματολογίας ταινίες. Η σκηνοθεσία με την μέγιστη βοήθειά της προς τον θεατή, κινεί με σφιχτό τρόπο τα γεγονότα έτσι ώστε αποφεύγονται «κοιλιές» που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να υπάρξουν εξαιτίας όπως ανέφερα του κάπως αργού ρυθμού της εξέλιξης. Από την άλλη, μια, κατά πως φαίνεται, όχι πρωτότυπη πλοκή μετατρέπεται αυτόματα σε ατμοσφαιρικό θρίλερ κατά το οποίο ακόμα και το προφανές παρουσιάζεται έτσι ώστε να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι ακόμα και το πιο προβλέψιμο στοιχείο ή πρόσωπο μπορεί να παρουσιαστεί με τέτοιο τρόπο και να εξαφανίσει την απογοήτευση του «εγώ ήξερα τι θα συμβεί από την αρχή» προσδίδοντας την εντύπωση του «ήξερα τι θα συμβεί αλλά σίγουρα όχι με αυτό τον τρόπο!» Σίγουρα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι φαίνεται μια σχετική επιμονή και ίσως εμμονή στο θέμα των κακοποιημένων γυναικών, κακοποίηση που μπορεί να στηρίζεται σε διάφορους λόγους και αιτίες όπως μισογυνισμός, ρατσισμός και ψυχασθένεια. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να τονιστεί λιγότερο αυτό το point γιατί «κλέβει» αρκετά από το καλοχτισμένο σενάριο. Ίσως δηλαδή κάποια σημεία δεν θα έπρεπε να αναλυθούν τόσο διεξοδικά και το βάρος που δόθηκε σε αυτά θα μπορούσε να εναποτεθεί σε κάποια άλλα που καλό θα ήταν να μην μείνουν σαν ατέλειες μέχρι το τέλος.

Rating: 6,5/10







The Girlfriend Experience (2009)

Director: Steven Soderbergh
Genre: Drama
Country:
Preview: The Girlfriend Experience

by Maiya
Παρακολουθούμε ένα μέρος από τον βίο και την πολιτεία της Chelsea, μια κοπέλα που εργάζεται ως call girl (εξευγενισμένος μεταμοντέρνος όρος του ορισμού delivery πόρνη) και έχει κιαυτή τα προβλήματά της με την οικονομική κρίση, την σχέση της με τον σύντροφό της, την δουλειά της και τους πελάτες της. Ήμουν περίεργη ομολογώ, να δω την δεσποινίδα Sasha Grey σε ακόμα μία υποκριτική της απόπειρα μετά το Smash Cut που παρακολούθησα στο φεστιβάλ και ομολόγησα ότι μου άρεσε αρκετά σε εκείνη την ταινία. Επίσης ήθελα να δω τι φρούτο θα μας σερβίριζε πάλι ο Soderbergh μιας κατά τη γνώμη μου μέχρι σήμερα οι ταινίες του έχουν ακολουθήσει έναν διχασμό γνώμεων και απόψεων (βλ. Kafka, Traffic, Solaris, το πρόσφατο The Informant! Και την τριλογία του Ocean).

Ηθοποιία που αγγίζει τα όρια του παραλόγου όσον αφορά την τυπική και «στεγνή» ακολουθία του σεναρίου λες και κάνανε αφήγηση σε κάποιο ντοκυμαντέρ ή reality εκπομπή. Βαρέθηκα να βλέπω ένα μάτσο κομπάρσους να αναλύουν την οικονομική κρίση της Αμερικής (δεν με ενδιαφέρει ρε αδερφέ στην τελική τόση ανάλυση επί του θέματος!) και κάπου βρήκα τον εαυτό μου να αναρωτιέται γιατί ένας σκηνοθέτης που έχει σημειώσει αρκετές επιτυχίες στο παρελθόν να έρχεται τώρα και να θεμελιώνει τον όρο «άμπαλος» σε ηθοποιούς και συντελεστές. Η ιστορία χρονικά είναι αρκετά περίπλοκη, δεν καταλαβαίνεις πότε συμβαίνει τί, δεν υπάρχουν κάποια σοβαρά μέρη που να αξίζει να ασχοληθεί ο εγκέφαλος εκτός και αν το γεγονός ότι παρακολουθούμε την συνύπαρξη ενός ζευγαριού που εις γνώση του ο ένας μένει μαζί με την άλλη η οποία κάθε μέρα και με άλλο αρσενικό ξημερώνεται- εις το όνομα της έντιμης εργασίας πάντα- είναι αρκετά σοβαρό να ασχοληθεί κανείς. Ή το κατά πόσα ψυχολογικά προβλήματα δημιουργούνται σε μία πόρνη όταν αρχίζει να νιώθει ανασφάλειες για τον εαυτό της και για τις «επαγγελματικές» της σχέσεις. Ή το κατά πόσο πλήττει την αμερικάνικη κοινωνία η αλλαγή προέδρου και η οικονομική επιδείνωση. Πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι οι ηθοποιοί δεν καταφέρνουν να περάσουν την όποια σοβαρότητα διέπει τους χαρακτήρες μέσω του σεναρίου. Με λίγα λόγια δεν μου άρεσε πέρα από κάποιες όμορφες σκηνοθετικές στιγμές. Και αν η Sasha πιστεύει ότι ολοκληρώθηκε στον τομέα του πορνό και θέλει να διευρύνει τις δραστηριότητες της στον κινηματογράφο καλό θα είναι να πάρει κάποια εντατικά μαθήματα υποκριτικής γιατί ηθοποιός δεν είναι ρήτορας που απαγγέλει, είναι έμπνευση και τέχνη. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους που την περιέβαλαν στο ανούσιο αυτό έργο.

Rating: 3,0/10







Re-Animator (1985)

Director: Stuart Gordon
Genre: Horror, Comedy
Country:

by Crusader of Melnibone
Αν και επίσημα οι «πρεμιέρες» του φεστιβάλ έκλεισαν την 9η νύχτα, εμείς το κλείσαμε το μαγαζί με Sono και Gordon! Τι πιο cult τρόπος να κλείσεις ένα φεστιβάλ (εντάξει, κι άμα δεν ήμουν σε στάση πλανητάριο από την πρώτη σειρά καθισμάτων θα ήταν ακόμα καλύτερα ο σβέρκος μου)! Η short story του Lovecraft ξαναζωντανεύει με έναν περίεργο, έναν παράξενο, έναν κωμικοτραγικό τρόπο σε μια από τις πιο cult ταινίες τρόμου των 80’s! Ο Herbert West, φοιτητής ιατρικής στην Ελβετία, έπειτα από ένα ατύχημα ‘επί του επαγγέλματος’, μετατίθεται στο Miskatonic University για να την λέει στον Dr.Hill για τις υποτιθέμενα πρωτοποριακές του έρευνες πάνω στη βούληση του ανθρώπινου εγκεφάλου και για να συνεχίσει τα δικά του πειράματα κόντρα στον εγκεφαλικό θάνατο, πειράματα που θα υποβοηθηθούν από τον συμφοιτητή του Daniel Cain, ο οποίος φλερτάρει με την κόρη του Πρύτανη…

Ο Stuart Gordon φαίνεται να έχει ανοσία στην κατάρα των κινηματογραφικών διασκευών του Lovecraft, καθώς δύο φορές έχει βγει σχετικά αλώβητος, με το Re-Animator και το πιο σοβαρό Dagon! Εδώ λοιπόν κυριαρχεί το μαύρο χιούμορ και οι σπλατεριές με την παράσταση να κλέβει φυσικά ο τρελογιατρός της έβδομης τέχνης, Jeffrey Combs στο ρόλο του Herbert West, χαλαρότατα φιγούρα αξιώματος Frankenstein του 20ου αιώνα. Εκμεταλλεύεται τέλεια την κάθε ατάκα με γραφικότατες, αλλά μετρημένες εκφράσεις προσώπου κι επιφωνήματα που ακόμη κι ο Bruce Campbell θα ζήλευε. Ο David Gale δίνει εξίσου ρέστα στο ρόλο του δόκτορα Hill κι όταν η μεταξύ τους κόντρα μετατρέπεται σε επαγγελματική και προσωπική βεντέτα, το Re-Animator το γυρνάει σε ανεξέλεγκτο κυνηγητό απέθαντων, έστω και μόλις λίγο πριν το τέλος του. Έξυπνο μακιγιάζ και περιστροφή της κάμερας δεν αφήνουν το Re-Animator να πέσει σε γελοία επίπεδα, παρά να μείνει επάξια και διαχρονικά σαν μια ταινία αντιπροσωπευτικής καφρίλας της πιο ακραίας εκφραστικώς δεκαετίας, αυτή των ‘80s, και σε συνεργασία με τον Brian Yuzna να αποφέρει δύο ακόμα sequel μέχρι τη σήμερον ημέρα…

Rating: 7,0/10







Noriko's Dinner Table [Noriko no shokutaku] (2005)

Director: Shion Sono
Genre: Drama
Country:

by Maiya
Η Noriko, μία έφηβη κοπέλα αποφασίζει να φύγει κρυφά από το πατρικό της σπίτι προς αναζήτηση της ανεξαρτησίας της από τον πιεστικό της πατέρα και την μικρή πόλη που διαμένει. Στην πορεία συναντιέται με την Kumiko, ιδιοκτήτρια ενός ιδιόμορφου site και μπαίνει σιγά σιγά στον απατηλό αυτό κόσμο που τον διέπει το ψέμα και η υποκρισία. Είναι μία παράλληλη εκδοχή του Suicide Club από τον ίδιο σκηνοθέτη χωρίς όμως το αιμοτοκύλισμα που χαρακτήρισε την ταινία του 2001. Στη συγκεκριμένη θα παρακολουθήσουμε μια πιο φιλοσοφημένη ματιά επάνω σε αυτή την ομάδα κοριτσιών που επέλεξαν κατά βούληση να γίνουν μέλη αυτής της ομάδας. Κατά πως φαίνεται λοιπόν το γκρούπ αυτό δεν έχει άμεσο και καθ’αυτό σκοπό την αυτοκτονία αλλά την αναζήτηση του αληθινού εαυτού που κρύβει κάθε άνθρωπος μέσα του και την εξωτερίκευσή του με τρόπους παράδοξους και ιδιόμορφους οι οποίοι απλά συμπεριλαμβάνουν την εκούσια αυτοκτονία όπου κριθεί απαραίτητο από τους εκάστοτε χαρακτήρες.

Κορίτσια που αφαιρούν την ταυτότητά τους εξ’ολοκλήρου, προσαρμόζοντας το άτομό τους σε ένα ψεύτικο όνομα και προσφέροντας τους εαυτούς τους σαν συντροφιά σε μοναχικούς ανθρώπους υποδυόμενες υποθετικές μητέρες, κόρες, φίλες, εγγονές κοκ. Μία επιχείρηση «δανεισμού ψεύτικων συγγενών» με λίγα λόγια, που βοηθά ταυτόχρονα τις ίδιες τις εθελόντριες να ανακαλύψουν τα εσώτερα του χαρακτήρα τους μη διστάζοντας να θανατωθούν εάν τους ζητηθεί. Η ταινία αγγίζει με ακραίο και ταυτόχρονα παρανοικά ήρεμο τρόπο θέματα όπως η καταπίεση των γονιών, οι επιπτώσεις της επάνω στα έφηβα παιδιά, η επιβολή αποφάσεών τους, η μοναξιά που επέρχεται με την απουσία οικογενειακών μελών, οι διάφοροι χειρισμοί και απόψεις γι’αυτή την μοναξιά και οι ακρότητες στις οποίες υποβάλλεται ένας χαρακτήρας όταν έρχεται αντιμέτωπος με όλα τα παραπάνω. Και από την άλλη τονίζεται η συμπεριφορά των ίδιων των παιδιών όταν αισθανθούν ότι καταπιέζονται σε αφόρητα σημεία και οι κίνδυνοι να παρασυρθούν σε λανθασμένες επιλογές στοιχίζοντάς τους τον ψυχικό τους κόσμο ή ακόμα και την ίδια τους τη ζωή εάν δε βρούν το σθένος να δουν την πραγματικότητα πιο σφαιρικά και ώριμα. Μία εντελώς διαφορετική ταινία του Shion Sono από όσες παρακολουθήσαμε στο φεστιβάλ, απομακρυσμένη από οποιαδήποτε στοιχεία χιούμορ ή καφρίλας. Αν και συσχετιζόμενη άμεσα όπως προανέφερα με το Suicide Club αυτή τη φορά ξεφεύγει από το βίαιο κλίμα και μπαίνει σε μία οδό επεξήγησης και προσθήκης καινούργιων αλλά πιο σοβαρών ερωτηματικών αναγκάζοντάς μας να επαναπροσδιορίσουμε και την καθαυτή σοβαρότητα του προοίμιου στην πρώτη τανία. Μπορεί να έχει μεγάλη διάρκεια και ίσως σε κάποια σημεία να με κούρασε λίγο αλλά ο ίδιος ο δημιουργός διευκολύνει την θέαση χωρίζοντας τα 159 λεπτά σε κεφάλαια, ξεχωριστά για τον κάθε χαρακτήρα εξασφαλίζοντας έτσι ότι όλα θα μπούν σε μια σειρά χωρίς περαιτέρω ανακατέματα. Επιβάλλεται να τη δείτε ειδικά για όσους είδαν το Suicide και έμειναν με το στόμα ανοιχτό είτε από απορία είτε από έκπληξη είτε από ενθουσιασμό. Έχει να σας πει πολλά παραπάνω.

Rating: 7,5/10







Cold Prey II [Fritt vilt II] (2008)

Director: Mats Stenberg
Genre: Horror
Country:

by Vincent
Πριν καν παρακολουθήσουμε την πρώτη ταινία γνωρίζαμε ότι θα προβληθεί και το no2 στο φεστιβάλ κι έτσι είχα κανονίσει να το δω και αυτό. Μετά την προβολή του Fritt Vilt βέβαια είχα κάποιες επιφυλάξεις για το αν έπρεπε να χάσω τον χρόνο μου και με το δεύτερο μέρος αλλά δεν βαριέσαι. Τα έχει αυτά το επάγγελμα.

Το Fritt Vilt 2 λοιπόν ξεκινάει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το πρώτο με την πρωταγωνίστρια και μοναδική επιζών αλλά και τους νεκρούς φίλους της να μεταφέρονται σε ένα νοσοκομείο. Εκτός από αυτούς βέβαια μεταφέρθηκε και ο δολοφόνος ή αλλιώς Michael Mayers wannabe. Αρχικά τα έχασα καθώς η ταινία αρχίζει με πολύ ωραίο τρόπο κάτι που φυσικά δεν περιμένεις αν έχεις φάει την ξενέρα του πρώτου μέρους. Νόμιζα ότι παρακολουθούσα ταινία μυστηρίου και γούσταρα που οι συντελεστές ακολούθησαν αυτόν το δρόμο. Η παρουσία του πρωτοεμφανιζόμενου Mats Stenberg στην σκηνοθεσία βελτίωσε πολύ την κατάσταση καθώς πειραματίστηκε αρκετά με την κάμερα και το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Έτσι περνάει περίπου το πρώτο μισάωρο και παραλίγο θα ξεχνούσα ότι οι συντελεστές είναι οι ίδιοι με την πρώτη ταινία. Φρόντισαν όμως να μου το θυμίσουν με τον καλύτερο όπως νομίζουν αυτοί αλλά με τον χειρότερο για μένα τρόπο επιστρέφοντας στις μαλακίες που έκαναν και το 2006. Το σενάριο χαλάει αισθητά ειδικά μετά την επιστροφή του δολοφόνου κι από εκεί κι έπειτα αναμασούν τα ίδια πράγματα. Απλά περίμενα να δω με ποιον τρόπο θα σκοτωθούν οι κομπάρσοι και που μπορεί να φτάσει αυτή η γκόμενα που από την μία μέρα στην άλλη έγινε Ράμπο. Υπάρχουν βέβαια 2-3 καλά σημεία λόγω του ικανού σκηνοθέτη αλλά δεν σώζουν την κατάσταση. Συγκριτικά με το πρώτο μέρος έχουμε μία πιο ολοκληρωμένη και πιο ποιοτική ταινία που δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας αλλά τουλάχιστον σε κρατάει μέχρι το τέλος. Καλή προσπάθεια, μέτριο αποτέλεσμα για 2η φορά.

Rating: 5,8/10