ΝΥΧΤΑ -9-
Παρασκευή 25/09





Lymelife (2008)

Director: Derick Martini
Genre: Drama, Comedy
Country:

by Vincent
Δεν χρειάστηκε να το ψάξω και παρά πολύ για να πάρω την απόφαση να παρακολουθήσω το Lymelife. Executive producer Martin Scorsese κι αυτό είναι αρκετό για μένα. Βρισκόμαστε σε μία επαρχιακή πόλη της Αμερικής στην δεκαετία του ’70. Εκεί μέσα από τα ματιά ενός εφήβου παρακολουθούμε πως είναι η ζωή σε αυτήν την πόλη, τις σχέσεις που έχουν οι κάτοικοι μεταξύ τους αλλά και πως επηρεάζεται ο έφηβος πρωταγωνιστής από τα οικογενειακά προβλήματα, από τον πρώτο νεανικό έρωτα και κυρίως πως αλλάζει η ζωή του και ο τρόπος που σκέφτεται όταν αντιλαμβάνεται ότι δεν ζει στον ιδανικό κόσμο που πίστευε όλα αυτά τα χρόνια που ήταν μικρός και ανώριμος. Συμμετέχουν γνωστοί ηθοποιοί όπως ο Alec Baldwin, Timothy Hutton, η αντιπαθητική Cynthia Nixon της ακόμα πιο αντιπαθητικής σειράς “Sex and the City” και η Jill Hennessy.

Δραματική κομεντί με απλό σενάριο, που βασίζεται σε προσωπικά βιώματα του σκηνοθέτη όπως λέει ο ίδιος, με της ερμηνείες των ηθοποιών να έχουν τον πρώτο λόγο. Για τους νεαρούς ηθοποιούς δεν μπορώ να πω κάτι αρνητικό καθώς κάνουν μία πολύ καλή προσπάθεια. Από τους υπολοίπους οι δύο άντρες ξεχωρίζουν με τον Baldwin να είναι εξαιρετικός στο ρόλο του δουλευταρά που έχει κάνει πολλά λεφτά ως πολιτικός μηχανικός αλλά δεν διαπρέπει ως σύζυγος και ως πατέρας και τον Timothy Hutton σε μία υπόγεια και αθόρυβη ερμηνεία να δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Η ιστορία εξελίσσεται ομαλά με τη μουσική να έχει τον δικό της ιδιαίτερο ρόλο μέσα στην ταινία και το δράμα να φτάνει σιγά σιγά στην κορύφωση του όσο περνάει η ώρα. Οι χαρακτήρες είναι φυσιολογικοί άνθρωποι που ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα και οι αντιδράσεις τους άλλοτε συγκινούν κι άλλοτε μας βάζουν σε σκέψεις. Υπάρχουν και οι χαλαρές στιγμές κυρίως με τον νεαρό πρωταγωνιστή ο οποίος είναι στην ηλικία που «ψάχνεται» σε διάφορα θέματα και κάνει αρκετές γκάφες. Συνολικά το Lymelife δεν εντυπωσιάζει είναι όμως καλό σε όλα τα επίπεδα και το κυριότερο για μένα δεν έχει χαζοχαρούμενο τέλος και ο καθένας από τους πρωταγωνιστές παίρνει αυτό που του αξίζει.

Rating: 6,9/10







Love Exposure [Ai no mukidashi] (2008)

Director: Shion Sono
Genre: Comedy, Romance
Country:

by Crusader of Melnibone
Ο επίτιμος καλεσμένος Ασιάτης στο φετινό φεστιβάλ, Shion Sono, χτυπάει με την τελευταία του τετράωρη δημιουργία-απειλή. Και σαφώς, για να μην τον παρεξηγήσουμε, έχουμε δει και την υπόλοιπη φιλμογραφία του, μέρος της οποίας παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ, που κυμαίνεται μεταξύ αυτοκτονίας και σεξουαλικής οικογενειακής παρενόχλησης. Στο Love Exposure κάνει μια βουτιά στο δια βίου κυνήγι της αγάπης από έναν έφηβο, τον Yu. Η μητέρα του πεθαίνει πρόωρα και του εύχεται να βρει την Παναγιά Μαρία της ζωής του, ο πατέρας του γίνεται καθολικός παπάς και τον αναγκάζει να εξομολογείται τις αμαρτίες του. Οπότε ο ίδιος ξεκινάει να διαπράττει ‘αμαρτίες’ διαφόρων ειδών με την καινούρια του συμμορία για να έχει υλικό εξομολόγησης και ταυτόχρονα ψάχνει τη μοναδική του αγάπη που θα μοιάζει στην Μαρία και θα καταφέρει να του τον ‘σηκώσει’ επιτέλους (μπουτάκια)! Ταυτόχρονα, μια αίρεση προσηλυτίζει νέους πιστούς με διεξοδικά μελετημένους και εκκεντρικούς τρόπους και βάζει την οικογένεια του Yu στο στόχαστρο…

Όμως ο τετράωρος αυτός Sono, προς έκπληξή μου από τα πρώτα λεπτά, δεν κυμαίνεται στα πλαίσια του Strange Circus ή του Suicide Circle. Σουρεάλ μεν, αλλά πρωτόγνωρα ανάλαφρο στο κλίμα του, παρ’ όλα τα ψήγματα σκληρότητας που εδώ δεν έχουν τον ίδιο αντίκτυπο. Πώς όμως θα καταφέρεις να τραβήξεις μια σουρεάλ ρομαντική κομεντί στην τριπλάσια και βάλε διάρκεια του standard του είδους κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον; Θα πρέπει, λέω εγώ τώρα, να έχεις μια εξελικτική πορεία – σκηνοθετικώς ή σεναριακώς - και να μην επαναλαμβάνεσαι. Κάτι που δεν πέτυχε ο Benjamin Button ας πούμε. Και καταστρέφεις κάτι που θα μπορούσε να φέρει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα αν δεν άφηνες τη μεγαλομανία να σε παρασύρει. Πρώτη μία, μιαμιση ώρα, ξεκινάμε καλά. Με συνταγές My Sassy Girl, Last Life In The Universe κ.α. το Love Exposure πλάθει γλυκά και αστεία προφίλ χαρακτήρων τους οποίους αναπτύσσει στα απαραίτητα chapters, όπως συνηθίζει ο Sono. Και ειδικά μέχρι την ανακάλυψη της Μαρίας του, οι περιπέτειες του Yu είναι άκρως διασκεδαστικές και ξεκαρδιστικές, ενώ ταυτόχρονα το Love Exposure αποτελεί σταθμό για όσους έχουνε φετίχ τις Ιαπωνεζούλες με τις φουστίτσες τους (μπουτάκια), όταν η νεαρή συμμορία εξειδικεύεται σε τεχνικές peek-a-panty, φωτογράφισης δηλαδή των εσώρουχων από περαστικές κορασίδες! ;P My country boner, it won’t go down - που λέει κι ο Puscifer! Μετά βέβαια ξεκινά η κατρακύλα, καθώς τα ρομαντικά μπερδέματα πέφτουν στην ποιότητα ελληνικών σειρών, τα αστεία επαναλαμβάνονται, και η εμμονή με την αίρεση, και την πραγματικά απωθητική ύστερα από κάποιο σημείο αρχηγό της Koike με το πράσινο παπαγαλάκι της, κουραστική. Μπορεί η Yoko/Maria μας (Hikari Mitsushima) να είναι χάρμα οφθαλμών (μπουτάκια), αλλά ρε φίλε σταμάτα να την κυνηγάς, αφού δε σε θέλει λέμε! Έτσι, οι επιδιώξεις των ηρώων κάπου γίνονται ηλίθιες εμμονές, και τα όσα θέματα ξεδιπλώνονται στο Love Exposure ξεφεύγουν από τον όποιο κεντρικό σκελετό προϋπήρχε και το μόνο που μένει είναι μεμονωμένες σκηνές πρωτοτυπίας και απόλαυσης που ξεπηδούν εδώ κι εκεί. Δεν πα να πήρε 4 βραβεία στο Fant-Asia (μεταξύ των οποίων και καλύτερη φετινή ασιατική ταινία) και 2 στο Βερολίνο, το Love Exposure πέφτει θύμα της διάρκειάς του, ξεχειλώνει το αρχικά αξιόλογο concept του και αναλώνεται πολύ περισσότερο στην ‘έκθεση’ (exposure), παρά στην ‘αγάπη’ (love)…

Rating: 3,5/10







In The Loop (2009)

Director: Armando Iannucci
Genre: Comedy
Country:
Preview: In The Loop

by Crusader of Melnibone
Διπλωματικές σχέσεις και πολιτικές ισορροπίες διαταράσσονται όταν ο Άγγλος υπουργός ανάπτυξης Simon Foster δηλώνει σε προσωπικό του σχόλιο ότι ένας πόλεμος είναι προβλέψιμος. Άντε τώρα το οξύθυμο τσιράκι του πρωθυπουργού Malcolm Tucker να τον βάλει στο σωστό δρόμο, να του μάθει διπλωματία και να τον στείλει στην Αμερική να μάθει περισσότερα για την υποτιθέμενη ‘επιτροπή πολέμου’ που θα καθορίσει την έναρξη διεθνούς πολεμικής εμπλοκής. Πολιτική σάτιρα που δε σ’ αφήνει σε χλωρό κλαρί από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, στο μεγαλεπήβολο κινηματογραφικό spin-off που επιχείρησε ο Iannucci με την παρέα του από τη σειρά του BBC, ‘The Thick of It’.

Περιττό να πω ότι κυρίαρχο στοιχείο αποτελούν οι αμέτρητες διαλογικές κόντρες των πολιτικών προσώπων εξουσίας που… δεν εμπεριέχουν μόνο πολιτικό λεξιλόγιο. Η κατάσταση μάλιστα οξύνεται όταν στην ήδη τεταμένη αγγλική αψιμαχία αντιπαρατίθεται και η αμερικάνικη, βάζοντας έτσι στο μιξ και την διαφορά κουλτούρας και στυλ. Τέσσερεις σεναριογράφοι συνέθεσαν αυτή την ασταμάτητη κούρσα, με έναν πέμπτο να δίνει τα φώτα της εξειδίκευσής του μόνο στην καυστική και ‘πιπεράτη’ γλώσσα, χωρίς καμία λογοκρισία! Άρχοντας της βωμολοχίας και οδηγός της κούρσας ο τρομαχτικά πειστικός Peter Capaldi (Malcolm Tucker) που κουβαλάει στις πλάτες του τη μισή ταινία, παρ’ ότι πρωταγωνιστικό δίδυμο-βιτρίνα είναι οι σχετικά χλιαροί και αδιάφοροι νεαροί Chris Addison (βοηθός του άγγλου υπουργού) και Anna Chlumsky (βοηθός της αμερικανίδας γραμματέως διπλωματίας). Το τεταμένο κλίμα έρχονται να υποβοηθήσουν οι θετικές εκπλήξεις του στρατηγού James Gandolfini (ω ναι) και του πολεμοκάπηλου David Rasche από την αμερικάνικη μεριά. Φρέσκο χιούμορ, με υπερβολικές λεκτικές και πολιτικές αιχμές που όμως δεν κουράζουν ποτέ, με ένα υλικό που αρκούσε για 4ωρη ταινία, μονταρισμένη μαεστρικά σε λιγότερο από δύο ώρες, προσγειώνει ανώμαλα την πολιτική ιδέα. Πολιτικοί που κουμαντάρουν τον εύθραυστο κόσμο της διπλωματίας με τη διαλεκτική τους και την εμπειρία τους, αλλά στην ουσία άνθρωποι συμφεροντολόγοι που παίζουν τα άθλια και ανάξια παιχνίδια τους, χωρίς κανένα πρακτικό ενδιαφέρον ή γνώση. Εδώ τουλάχιστον γυαλίζονται όμορφα από την εξυπνακίστικη ετοιμολογία τους και το In The Loop στέκεται ανεξάρτητο της σειράς, στέκεται διαχρονικό ακόμα και για τους επιτήδειους (μιλάμε για «έναν» πόλεμο στη Μέση Ανατολή, θα μπορούσε να αφορά οποιαδήποτε εποχή και συνθήκη), και προσφέρει ισοπεδωτικό και θρασύτατο γέλιο, μέχρι το απότομο φρενάρισμα της πραγματικότητας στο φινάλε! Λάτρεις των BBC Films, του State of Play και του αγγλικού χιούμορ δε θα το χάσετε! Τόσες ατάκες και κοπάνημα είχα να βιώσω από το Kiss Kiss Bang Bang…

Rating: 7,7/10




Ο παραγωγός Kevin Loader βρέθηκε στην αίθουσα του Δαναού και πριν αλλά και μετά την ταινία για να δώσει τα σχόλιά του και να απαντήσει σε ερωτήσεις. Αρκετά ευγενής κι εξυπηρετικός, εξέφρασε κυρίως την αγωνία του να βρει το In The Loop διανομή στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες στις οποίες προωθείται. Μίλησε για τους σεναριογράφους που συνέθεσαν αυτό το μαραθώνιο γέλιου και το πόσο δύσκολο ήταν να μονταριστεί το αρχικό τετράωρο υλικό που είχε γυριστεί, μίλησε για τη σειρά ‘The Thick of It’, της οποίας το τελευταίο επεισόδιο τελείωνε το μοντάρισμά του την ίδια μέρα και ώρα της προβολής του In The Loop στο φεστιβά, και χάρηκε για το θερμό κλίμα που παρουσίασε το ελληνικό κοινό κατά τη διάρκεια της προβολής. Μέρος των σχολίων που ακολούθησαν και της παρουσίας του Loader, μπορείτε να παρακολουθήσετε στο παρακάτω αποκλειστικό βίντεο του The Movies Cult.








The Informers (2009)

Director: Gregor Jordan
Genre: Drama
Country:

by Vincent
Winona Ryder (αγαπημένη μου ηθοποιός), Mickey Rourke στην μετα-Wrestler εποχή και το Informers μου κίνησε την περιέργεια. Los Angeles στα 80’s. Νεόπλουτες οικογένειες, ναρκωτικά, sex, μεγάλες rock μπάντες και μία νέα γενιά που δεν ξέρει τι θέλει. Ψιλομαλακία το σενάριο αλλά προσπαθώ να μην ξενερώσω. Πώς να μην ξενερώσω όμως με αυτές τις παπαριές που βλέπω. Ανύπαρκτοι ηθοποιοί, ηλίθιες σκηνές, κακή σκηνοθεσία και η βαρεμάρα χτυπάει κόκκινο. Η μόνη γλυκιά νότα είναι η ξανθιά κοπελίτσα που εμφανίζεται μονίμως χωρίς ρούχα και φυσικά η θεά Winona Ryder που πάντα με κάνει και αγαλλιάζω όταν βλέπω το υπέροχο προσωπάκι της.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι έφταιγε και οι συμμετοχές των Billy Bob Thornton, Kim Basinger και Mickey Rourke πέρασαν απαρατήρητες. Η σκηνοθεσία είναι ερασιτεχνικού επιπέδου και σε πολλά σημεία νόμιζα ότι παρακολουθούσα μία χαμηλής παραγωγής σαπουνόπερα. Ο σκηνοθέτης θέλει να περάσει κάποια μηνύματα μέσα από την ταινία αλλά δεν καταφέρνει τίποτα. Αντιγράφει σε μεγάλο βαθμό το ανυπέρβλητο Requiem for a Dream του τεράστιου Aronofsky και γενικά δεν έχει δικό του στυλ. Βαρετό, απρόσωπο, κουραστικό, απογοητευτικό. Δεν μπορώ να θάψω άλλο.

Rating: 4,0/10 (κι αυτό λόγω Winona Ryder)







Sauna (2008)

Director: Antti-Jussi Annila
Genre: Thriller
Country:
Preview: Sauna

by Crusader of Melnibone
Δύο αδέρφια, εν έτει 1575, και μετά τον 25ετή πόλεμο Ρωσίας-Σουηδίας, μέλη της επιτροπής χαρτογράφησης συνόρων, αφήνουν ένα κορίτσι να πεθάνει. Καθώς τους κυνηγάνε οι αμαρτίες τους, βρίσκουν ένα αχαρτογράφητο χωριό δίπλα σε μια μυστηριώδη σάουνα, και περνούν τις μέρες τους εκεί μέχρι να αποφανθούν σε ποια χώρα να εντάξουν τη συγκεκριμένη περιοχή… Γυρισμένο στην άγρια φύση της Φινλανδίας και στην Πράγα, ο Annila βρίσκει την αφορμή να εξετάσει το θέμα της αμαρτίας, σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο όπου αυτές ήταν ‘δικαιολογημένες’ στο βωμό ενός πολεμικού σκοπού. Και πράγματι, το χωροχρονικό πλαίσιο που περιβάλλει τους χαρακτήρες είναι απλά η αφορμή, καθώς ασχολούμαστε κυρίως με τα δύο αδέρφια: τον αιμοσταγή πολεμιστή και μύωπα Eerik και τον μικρό του, πιο καλόβουλο, αδερφό κι επιστήμονα Knut. Ενώ ο μικρός αδερφός προσπαθεί να κάνει τον μεγάλο να μετανοήσει για τις παράλογες ενέργειές του εν καιρώ πολέμου και να τον συνεφέρει σε μια νέα αρχή με τη συνθηκολόγηση των δύο χωρών, κι οι δυο τους βυθίζονται στον εφιάλτη που περιβάλλει αυτό το ανέγγιχτο από τη ‘βρωμιά’ και την εποχή χωριό.

Το Sauna ανήκει σε αυτή την ελίτ των σοβαρών/σοβαροφανών thriller (βάλε και τον Shyamalan μέσα) που παρεξηγούνται με την πρώτη ματιά. Βλέποντάς το, δεν μπορείς να περιμένεις προωθήσεις τύπου «η πιο τρομαχτική ταινία της χρονιάς» να επιβεβαιώνονται με ασταμάτητους ρυθμούς αγωνίας και τρόμου, παρά το αντίθετο. Βυθισμένο στην αλληγορία, στο Sauna κυριαρχεί η εικόνα και όχι κάποια ιδιαίτερη πλοκή - πλοκή που μάλιστα είναι αρκετή να αποτυπωθεί σε ένα πεντάλεπτο φιλμ μικρού μήκους. Ενώ το concept είναι απλό, δυνατό και διφορούμενο, αλλά… εντελώς mindfuck, έρχομαι να ζητήσω περισσότερα, ακριβώς γιατί με ικανοποίησε τόσο ώστε να διακρίνω τις προοπτικές του. Άνετα λοιπόν θα τραβούσε ένα επιπλέον ημίωρο ανάπτυξης των κεντρικών του χαρακτήρων, καθώς η όποια ανάπτυξη υπάρχει τώρα, διακόπτεται στη μεγαλύτερη διάρκειά του από σποραδικές σκηνές μεταφυσικού thriller για να σου θυμίσουν ότι, ψιτ κύριος, δεν παρακολουθείτε ένα απλό δράμα εδώ. Έχουμε κότσια και @@. Μεταφυσικά σκηνικά λοιπόν που δε διεκδικούν και κάποιες ιδιαίτερες δάφνες εδώ που τα λέμε και μέχρι να αρχίσει να φορτώνει η κάψα της σάουνα, παρέμενα ψυχρός όπως το κλίμα της Σκανδιναβίας. Όλες οι κορόνες και τα ρούβλια όμως είναι το τελευταίο τέταρτο που φέρει τον κατάλληλο επίλογο, ακριβώς όπως μας αρέσει: πέφτουν οι μάσκες, το αίμα και η κάθαρση. Αν και φλερτάρει επικίνδυνα με σεναριακές αντιφάσεις, το αν το Sauna αποτελεί εξολοκλήρου προσωπικό εφιάλτη πέρα από αυτό που αναγνωρίζει το ανθρώπινο μάτι ή αν θέλετε ντε και καλά να τον εντάξετε σύμφωνα με τα δεδομένα που δίνονται, είναι καθαρά στην κρίση σας. Ο Annila δεν φοβάται να δείξει όπου πρέπει ότι πρέπει και όσο πρέπει, χωρίς να ρίξει τα φώτα του πάνω στους εφιάλτες μας, παρά μόνο ένα μικρό φακό. Και με τέτοιο σάλο που έκανε στις Νύχτες Πρεμιέρας και με την απρογραμμάτιστη δεύτερή του προβολή, θα είναι ντροπή να μη βρει διανομή η καλύτερη ταινία που είδα φέτος στις αίθουσες…

Rating: 8,0/10

PS: Ε θα το πω. Οι Silent Hill-άδες δεν επιτρέπεται να το χάσουν!







Το Κακό ΙΙ: Στην Εποχή Των Ηρώων [Evil: In the Time of Heroes] (2009)

Director: Γιώργος Νούσιας
Genre: Horror
Country:
Preview: Το Κακό ΙΙ: Στην Εποχή Των Ηρώων

by Maiya
Και αυτή η διαβολική καταραμένη και μυστήρια δύναμη που μεταλλάσσει τους ανθρώπους σε αιμοσταγή ζόμπι συνεχίζει να σπέρνει την πανωλεθρία στην πόλη της Αθήνας ενώ η συνέχεια βρίσκει τους ήρωες από την πρώτη ταινία να συνεχίζουν ακάθεκτοι τον αγώνα δρόμου για την επιβίωσή τους. Μόνο που τώρα έχουμε και τα αντίστοιχα flash backs από την Αρχαία Αθήνα μιας και απ’ ότι καταλαβαίνουμε δεν είναι η πρώτη φορά που η αγαπητή πόλη δεινοπάθησε από την ίδια αιτία ζομπιο-ποίησης. Παράλληλα ένας μυστηριώδης αγγελιοφόρος που φαίνεται ότι υπάρχει από αεί και εις αεί κάνει cameo εμφανίσεις εδώ κι εκεί μπερδεύοντας τους ήρωές μας ακόμα πιο πολύ με τα αινιγματικά του λόγια.

Ερχόμαστε πάλι να απολαύσουμε τους Αθηναίους να αλληλοτρώγονται και να φτύνουν στην κυριολεξία αίμα ο καθείς για το δικό του το τομάρι. Στα βήματα του Κακού του 2005 το σκηνικό πάνω κάτω παραμένει το ίδιο, οι ρυθμοί οι ίδιοι και ασφαλώς οι ηθοποιοί οι ίδιοι με μερικές καινούργιες προσθήκες χαρακτήρων ανάμεσά τους την κορυφαία παρουσία του απόλυτου Billy Zane (ο οποίος και με καραφλίτσα γαμάτος είναι) τον οποίο όχι απλά θα απολαύσουμε αλλά θα τον καμαρώσουμε να μιλάει άπταιστα την αρχαία ελληνική διάλεκτο οεο! Γιατί ανάμεσα στα γεγονότα που έχουμε ήδη οικειοποιηθεί στην υποτιθέμενη τωρινή κατάσταση της πρωτεύουσας θα έρθει να προστεθεί μια παράλληλη ιστορία που ανατρέχει πίσω στην πάλαι κάποτε αρχαΐζουσα time zone της κλασσικής αρχαίας Αθήνας. Και πολύ όμορφα οι δημιουργοί σκέφτηκαν ότι αν είναι να αναπαραστήσουν εκείνη την εποχή με κάποιο τρόπο τουλάχιστον να το κάνουν σωστά βάζοντας τους χαρακτήρες που υποδύονται τους φερόμενους χιτώνες και ασπίδες με σανδάλια να μιλάνε αρχαία ελληνικά για τα οποία μην ανησυχείτε, θα υπάρχουν και υπότιτλοι για εμάς τους νεότερους αγράμματους. Σε γενικές γραμμές πολλοί ανέφεραν το παράπονό τους ότι περίμεναν πολλά παραπάνω από την συνέχεια του Κακού. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που περίμεναν οι άλλοι αλλά εγώ προσωπικά έμεινα άκρως ικανοποιημένη από αυτό που είδα, πόσο μάλλον σε σύγκριση με την πρώτη ταινία του κύριου Νούσια η οποία μου είχε φανεί πρόχειρη, βιαστική και «φτωχή». Ασφαλώς το sequel ήταν κατά πολύ καλύτερο αλλά όπως τόνισα και παραπάνω, στα ίδια στοιχεία που παρέμειναν αναλλοίωτα ως προς την ποικιλία αλλά ως προς την ποιότητα πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Από το τίποτα δηλαδή ναι, είναι και αυτό κάτι. Το χιούμορ μου φάνηκε ξεθωριασμένο εκτός από 2-3 σκηνές που ειπώθηκαν συγκεκριμένες ατάκες τις οποίες δεν θα αναφέρω γιατί είναι κρίμα να σας κλέψω το όποιο γέλιο σας βγει αυθόρμητα βλέποντας την ταινία. Μην περιμένετε να πάθετε κανένα overdose με Billy Zane μιας και κάνει τις απολύτως απαραίτητες σεναριακά μικρές και σύντομες εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της ταινίας οι οποίες εντάξει μας ξαλαφρώνουν λίγο από την αναμονή που είχαμε να τον δούμε. Για τους κυρίους να αναφέρω ότι η όμορφη και τσαντισμένη Ιωάννα Παππά είναι όπως πάντα ο φάρος του cast μαζί με τον κύριο Σκότη Δρόσο για τον οποίο θα με θυμηθείτε, ο άνθρωπος έχει ταλέντο στην αναφώνηση σοβαροφανών δηλώσεων που προκαλούν ασταμάτητα γέλια (εξ’ ου και οι 2-3 αστείες σκηνές που προανέφερα). Οι υπόλοιποι απλά δεν μου έκαναν περισσότερη εντύπωση από την πρώτη ταινία ενώ όσοι αποτέλεσαν καινούργιες προσθήκες απλά έγιναν ένα με το σύνολο χωρίς να καταφέρω να ξεχωρίσω κάποιον. Καταλήγοντας θα ήταν άδικο να πω ότι δεν το ευχαριστήθηκα. Αν και πιστεύω ότι θα μπορούσε να έχει πολύ καλύτερο αντίκτυπο στο κοινό με περισσότερη προσπάθεια και ίσως χρήματα, σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο.

Rating: 6,5/10




Οι συντελεστές παρέμειναν και απάντησαν σε ερωτήσεις των δημοσιογράφων σε συνέντευξη τύπου που έγινε μετά την προβολή της ταινίας από την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε αποσπάσματα στα παρακάτω αποκλειστικά βίντεο του The Movies Cult. Ακολουθούν και φωτογραφίες του T.M.C. με τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς της ταινίας.












Σύσσωμο σχεδόν (Billy Billy where are you?) το cast & crew του Γιώργου Νούσια για Το Κακό Στην Εποχή των Ηρώων, στη συνέντευξη τύπου





FrostBite (2006)

Director: Anders Banke
Genre: Horror, Comedy
Country:

by Maiya
Μία μητέρα με την έφηβη κόρη της φτάνουν σε μία απομακρυσμένη μικρή κωμόπολη, κάπου στις βόρειες χώρες όπου το ξημέρωμα αργεί να εμφανιστεί και ετοιμάζονται να ξεκινήσουν την καινούργια τους ζωή. Όμως στο νοσοκομείο που θα εργαστεί η μητέρα ανακαλύπτει ότι ένα πολύ επικίνδυνο πείραμα βαμπιρισμού λαβαίνει χώρα το οποίο δεν αργεί να βγει εκτός ελέγχου.

Σίγουρα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί σαν μία από τα ίδια. Και σίγουρα διαθέτει όλες τις προδιαγραφές για να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Κλισέ σενάριο, «αδύναμοι» χαρακτήρες και ερμηνείες, ένα μονότονο χιονισμένο τοπίο και αποτυχημένα οπτικά εφέ. Το μόνο που σώζει αρκετά την κατάσταση είναι η ταχύτητα που προχωράει το story χωρίς να κουράζει με περιττές λεπτομέρειες για το προφανές, όπως έχουν πέσει σε αυτή την παγίδα άλλες παρόμοιας θεματολογίας ταινίας στο παρελθόν. Απλά κάτι τέτοιες στιγμές θεωρώ ότι αν όντως υπήρχαν βαμπίρ θα είχαν ρίξει τρελό γέλιο με τον τρόπο που έχουν καταλήξει να ξεφτιλίζονται κάποιοι μύθοι που κάποτε είχαν ένα σχετικό respect που τους άρμοζε. Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες απλά αναφορικά τονίζω ότι μπορεί να μην βρείτε και τόσο αστεία κάποια «αστεία» που λέγονται κατά την διάρκεια της ταινίας όχι γιατί δεν είναι πετυχημένα αλλά γιατί μάλλον (και το έχω διαπιστώσει κι άλλες φορές αυτό) υπάρχει μία ομιχλώδης διαφορά ως προς το τί θεωρεί χιούμορ κάθε λαός. Δεν θα σας ενθουσιάσει αλλά δεν θα σας κουράσει κιόλας. Καλή προσπάθεια αλλά της έλειπε αυτό το κάτι παραπάνω για να μην της δίνει την εντύπωση προχειροδουλειάς.

Rating: 4,5/10







I Sell the Dead (2008)

Director: Glenn McQuaid
Genre: Horror, Comedy
Country:

by Crow
19ος αιώνας, κάπου στην Ιρλανδία... Μετά τον αποκεφαλισμό του συνεργάτη και μέντορά του και λίγες ώρες πρίν οδηγηθεί και ο ίδιος στην κρεμάλα, ο επαγγελματίας κλέφτης πτωμάτων Arthur Blake (Dominic Monaghan) δέχεται την επίσκεψη ενός ιερέα (Ron Perlman) προκειμένου να εξομολογηθεί για τα κρίματά του. Κι έτσι όταν το αλκοόλ αρχίζει να ρεεί ο Blake ξεκινάει την αφήγηση της ιστορίας του, με μορφή flashbacks, από την αρχή της σταδιοδρομίας του, την ανακάλυψη των πρώτων vampires και άλλων πλασμάτων της νύχτας μέχρι τα γεγονότα που τους οδήγησαν στην κρεμάλα.Ηθικό δίδαγμα; Ποτέ μην εμπιστέυεσαι ένα πτώμα!

Αν και η παραγωγή ήταν αρκετα χαμηλού budget δεν ενοχλεί καθόλου, αντιθέτως, με την χρήση του σκίτσου καλύπτει πιθανά κενά και χαρίζει με ιδιαίτερο τρόπο στην αισθητική της ταινίας. Άλλωστε και ο χαρακτήρας της, πιο πολύ κωμωδία παρά τρόμου, επιτρέπει επεμβάσεις αυτού του είδους. Απόκοσμη ατμόσφαιρα, νεκροζώντανοι, τόνοι ομίχλης και δόσεις ανάλαφρου χιούμορ που μπορεί να μην καταφέρνουν να τρομάξουν το κοινό αλλά αν μη τι άλλο προσφέρουν 85 λεπτά διασκέδασης!